Pelicula Film & TV blog

Het was een paar dagen stil op deze weblog. Wat niet wil zeggen dat we hier in Jodhpur hebben stilgezeten.

Even een kort overzicht.

We hebben een cherry-picker gevonden. Een hoogwerker. Ik vind de Engelse benaming mooier. Kersenplukker. Het starten en landen ermee gaat te wild om door een camera te kunnen worden opgevangen. Maar daar tussenin stijgt en daalt ie vrij regelmatig in een tamelijk rechte lijn. We zullen hem vooral nodig hebben voor het allerlaatste shot van de film waarbij de file waarin de zoon van de hoofdpersoon zich bevindt langzaam in het gekrioel van de rest van de stad zal opgaan.

Zie je het voor je?

Over de hoofdpersoon gesproken. De zomaar op een plein ontdekte zigeunerachtige man met de voor ons ideale uitstraling die daar in een open bijna middeleeuwse keuken zoetwaren aan het bakken was is in ons hotel langs geweest. Het is een schitterende vent – of beter mannetje eigenlijk – want hij is bijzonder klein van stuk. Zijn bijnaam is ‘Nirmal’, wat zacht betekent. Toen hij binnenkwam – geschoren en gebad en in zijn nette kleren –  was hij even heel verlegen. Maar hij kwam al heel snel los en vertelde ons – in Hindi en vervolgens vertaald door onze tolk Iqrar – dat zijn vrouw en kinderen in Calcutta wonen, dat hij 35 is en geen enkele acteerervaring heeft maar voor ons ‘zeker de juiste man is’. Het belangrijkste echter: hij bleek redelijk te kunnen acteren. Sander vroeg hem een hoteltrap op te gaan en op de verdieping rond te kijken terwijl Sander hem met zijn kleine camera volgde. Hij deed meteen wat hem werd opgedragen, zonder verder nadenken en het zag er heel naturel uit. Het had iets droevigs, iets melancholieks zoals hij daar nadenkend en rondkijkend over de eerste verdieping dwaalde.

Mooi.

En toen Sander hem vroeg of hij dan geen enkele camera-angst had gaf hij een antwoord dat ook Ravi, onze hoofdpersoon, gegeven zou kunnen hebben. “Ik zit de hele dag naast het helse vuur van de bakkerij, waarom zou ik dan bang zijn voor een camera?”

We hebben dus een Ravi. Waarschijnlijk. Hij heeft nog niet alle testen doorstaan. En, ook niet onbelangrijk, dan moeten we er ook nog een passende zoon, een Sahir, bij kunnen vinden.

Daartoe hadden we gisteren een tweede casting dag. 

Eerst 20 volwassen mannen. Je weet immers maar nooit of we nog zo’n ‘natuurtalent’ als Nirmal ontdekken – niet dus – maar bovendien hebben we nog talloze marktkoopmannen, goudsmeden, buurmannen, een brahmaan en andere passanten nodig.

En daarna 20 jongens. (Zie de foto’s.) Maar de echte Sahir zat  er jammer genoeg nog niet tussen. Twee jongens leken een beetje op Nirmal. Maar bij de improvisatieoefening die ze vervolgens kregen – je staat in een file, mensen achter je worden boos en beginnen te schelden, jij wordt ook boos en scheldt terug – bleken ze helaas niet overtuigend  te kunnen acteren. Dus een Sahir hebben we nog steeds niet. Terwijl de tijd dringt.

Wat we ook nog niet hebben is een geschikte kamelenkar. Geen onbelangrijk rekwisiet, gezien de smalle straatjes van de oude stad. Alle karren de we toe nog toe gezien hebben bleken te breed te zijn. Een geïmproviseerde ezelkar die we aantroffen in een arm deel van de stad waar in de middenberm een zestal mensen tussen de razend auto’s, scooters en tjoektjoeks in lag te slapen, kwam nog het dichtst in de buurt. De eigenaar van de kar kon nauwelijks geloven dat er opeens mensen waren, onder wie zelfs twee Europeanen, die belangstelling voor zijn kar hadden. Hij kwam enthousiast van de overkant van de weg aanrennen, bleef ons  de hele tijd breed lachend aankijken en toen wij alweer in ons busje zaten en wegreden stond hij nog steeds ongelovig en met andere ogen dan ooit naar zijn eigen kar te staren.

“Mijn kar, wie had dat ooit durven dromen…?”

Waarschijnlijk laten we uiteindelijk toch een kamelenkar nabouwen, maar dan een smalle versie.

Ook de helft van het aantal locaties staat nog maar vast. En onze Indiase productieleider blijft maar voor problemen zorgen. Blijft bijvoorbeeld maar proberen bij iedere wind- of rookmachine minsten twee goedbetaalde Indiase personeelsleden te leveren en als het even kan ook nog een aantal Indiase assistenten. Niet geheel onverwacht overigens. Voor dit soort Indiase praktijken zijn we voor vertrek reeds uitgebreid gewaarschuwd.  Karin blijft daarom – ik vind dat echt knap – haar poot stijf houden.

“Nee, een persoon per machine, en geen assistenten. En er wordt alleen salaris betaald voor dagen dat we de rook- of windmachine daadwerkelijk gebruiken. Anderen dagen slechts een dagvergoeding. Punt. Geen discussie. Klaar.”

Sander heeft zich voor vandaag ziek gemeld en blijft in bed. Of in ieder geval in de buurt van zijn toilet.

De helft van de Nederlandse making of crew (namelijk Marthe) is gisteravond reeds gearriveerd. De andere helft (Floor) heeft in Goa in Zuid-India een scooterongelukje gehad en ligt met open wonden in het ziekenhuis.

Nog een kleine twee weken en dan arriveert de Nederlandse en een paar dagen later ook de Indiase film crew. Dan moet alles klaar staan.

Ok…

Tags: Bardsongs, sander francken, sander francken film, Scenario, speelfilm.

Production meeting with Indian Crew

28 februari 2009. Een in meer opzichten feestelijke dag.

Ten eerste wordt mijn dochter Rosalien Sara vandaag twee. Gisteravond in mijn eentje op mijn hotelkamer een stevige wodka gedronken om dat te vieren. Feestelijk is hiervoor misschien toch niet helemaal het juiste woord.

Maar in ieder geval wél feestelijk omdat er opeens schot in de productie lijkt te komen; Plekken en mensen beginnen op hun plaats te vallen. Beetje bij beetje. 

Daar zag het gisterochtend nog niet naar uit, tijdens een ronduit vage meeting met de Indiase productie mannen. Op basis van mijn twee locatierapporten en de tijdens het locatie zoeken genomen foto’s probeerden zij meer duidelijkheid te krijgen over welke scènes nu precies waar geschoten gingen worden. Sander was daar kennelijk nog steeds niet aan toe want hij kwam wederom niet veel verder dan “mooi licht, lekker authentieke, wellicht wel bruikbaar”. Aan het eind van de twee uur durende meeting waren er van de 22 tot nog toe gescoute locaties drie afgevallen. En geen van de resterende locaties had Sander’s stempel ‘wellicht bruikbaar’ al kunnen overstijgen. 

Location visit house Ravi

Na een stevige buffetlunch die nu heel langzaamaan toch een beetje begint te vervelen – een keer een buffet is leuk, vier keer achter elkaar ’s middags en ’s avonds een buffet met vergelijkbare smaakjes en vergelijkbare luchtjes is wat saai – stapten we weer in de twee productie auto’s om op hoop van zegen toch nog geschikte locaties te vinden. En vooral om vervolgens keuzes te maken zodat de Indiase productie aan de slag kan met het regelen van vergunningen, het voorbereiden van de set dressing, etc. 

 

 

Ver buiten de stadsrand van Jodhpur, veel te ver naar Sander’s zin, stopten we bij een geel-gepleisterd voormalig soort zwembad van de koning. Volgens onze lokale fixer, Harendra Pal, zou hier de scène waarbij vader en zoon naar het verbranden van de lijken kijken opgenomen kunnen worden. Inderdaad een mooie plek, ook door de pilaren waarop het badhuis steunde, die een speels doorkijkshot mogelijk maken. Maar om nu alleen voor deze toch korte scène met de hele crew in de auto te stappen en een half uur te rijden, vond Sander terecht verspilling van tijd en productiegeld. Maar er moeten nu toch wel eens knopen doorgehakt gaan worden, wierp Karin nog tegen. Sander was echter onverbiddelijk. Niet helemaal hier naartoe voor slechts een scène.

We wilden alweer in de auto stappen en onverrichter zake terugkeren naar het centrum van Jodhpur, toen we plotseling een zeer eenvoudig huisje zagen met een klein binnenplaatsje waar kinderen aan het spelen en vrouwen aan het wassen waren. 

 

 

 

Dit zou de plek kunnen zijn!, beseften Karin, Sander en ik min of meer tegelijkertijd. Dit zou de  plek kunnen zijn waar plasticverzamelaar Ravi met zijn zoon Sahir, zijn vrouw Jivika en zijn kinderen woont. En toen we in en rondom het huis rondkeken werden we steeds meer in deze overtuiging gesterkt. Er hoeft eigenlijk nog weinig aan het huisje te gebeuren, alle attributen, een primitief keukentje, een gammel bed voor Sahir, een oventje, alles is er al. En zelfs voor figuratie en loslopende dieren op de binnenplaats hoeven we eigenlijk nauwelijks  meer te zorgen want ook die zijn hier ruim voorradig. Nu alleen nog toestemming krijgen van de heer des huizes die helaas afwezig was. Maar dat zal zeker geen probleem zijn. Een stapeltje roepies zal alle deuren openen.

Ok, we hadden nu dus een – laten we voorzichtig zeggen potentieel – huis – en even later vonden we ook een redelijk geschikte afvalplastic-inzamelingsplek en in de avond zelfs nog een kameel-kandidaat – maar we hadden nog steeds geen hoofdpersoon. Nog steeds geen Ravi. En de tijd begon nu toch echt te dringen. Pas met een hoofdpersoon zal het verhaal echt gaan leven. Pas met een hoofdpersoon zal Sander in staat zijn een volledig doorleefd, gevisualiseerd en geïnspireerd draaiboek te maken.

De volgende dag vertrekken we al vroeg in de ochtend met een kleine groep, fixer Harendra, Assistant Director Mukul, regisseur Sander en ik naar Jodhpur om daar nog wat voor trek-shots en steadycam shorts geschikte pleintjes te vinden. Mooie authentieke pleintjes, niet te druk want dan wordt het onproduceerbaar en vooral pleintjes waar om de lelijke uitingen van deze tijd, zoals de overal staande gigantisch transformators en de her en der hangende chaotische knopen van elektriciteitskabels, heen gefilmd kan worden.

Geen gemakkelijke opgave. 

Searching for Ravi

  

 

 

 

 

Een zo’n kandidaat-pleintje heeft zich kennelijk gespecialiseerd in het maken van gebakken lekkernijen. Op verschillende plekken staan koks en koksmaatjes in reusachtige ketels hete olie te roeren waarin om de zoveel tijd een paar opgerolde stukken deeg worden gegooid. Mijn oog valt op een van de koks vanwege zijn woeste haren, de band om zijn hoofd en zijn karakteristieke beetje zigeunerachtige trekken. De man heeft kennelijk door dat hij bekeken wordt en kijkt op een goed moment ook mijn kant op. Als hij ij – buitenlander – ziet smelt zijn stoer gezicht tijdelijk en werpt hij mij een vriendelijke glimlach toe. En plotseling dringt het tot me door: dit is Ravi! Dit zou onze hoofdpersoon wel eens kunnen zijn! Ik besef dat ik hem eigenlijk altijd al op deze manier voor me heb gezien. Klein, jong, woest, goedaardig.

Gelukkig is Sander het met me eens. Tenminste, het is een optie. En de man zelf lijkt het ook wel een aardig idee, hoewel hij niet echt super enthousiast is en eerst zeker wil weten dat zijn baas niet moeilijk zal gaan doen. Wij beschouwen dit als een goed teken: Hij heeft dus verantwoordelijkheidsgevoel en zal niet gauw opgewonden raken door onze camera. 

 

 

Dinsdag komt ie naar de casting.

 

 

 

 

Tags: Bardsongs, Scenario, speelfilm.

bardsongs speelfilm

Dinsdag 17 februari in de ochtend vertrekken regisseur Sander Francken, in line producer Karin S. de Boer en ik, Joost Schrickx, naar India om daar de speelfilm “Bardsongs”, althans het gedeelte dat zich in Rajasthan afspeelt te pre-produceren.

In vogelvlucht het programma. Waarbij ik gemakshalve de steeds geldende toevoeging ‘waarschijnlijk’, ‘als het goed is’, ‘als de afspraak wordt nagekomen’, ‘volgens de laatste berichten’, etc. zal weglaten. Goed voor de leesbaarheid van dit stuk. Goed ook om de stress die zo vlak voor vertrek toch wel toeslaat nog enigszins hanteerbaar te houden.

Het programma in vogelvlucht dus. 18 en 19 februari wat dingetjes regelen in Delhi en vooral ook een beetje bijkomen van de jetlag. Dan gaan we met de nachttrein naar Jaipur. Hopelijk – toch nog zo’n toevoeging – treffen we daar Khete Khan en zijn familie en nog meer hopelijk hebben zijn een song gemaakt op basis van het scenario – De plastic verzamelaar. Die song namelijk gaan we dan in een 8-track studio in Jaipur vastleggen. En ook nog eens vertalen en op basis van de vertaling wellicht het scenario nog eens aanpassen. Versie 15 wordt dat.

Zal onze vertaler Dick Addens blij mee zijn want die wordt geacht te zorgen voor een up to date Engelse vertaling van het door mij geschreven Nederlandse scenario.

Daarna vertrekken we naar Jodhpur om daar de productie voor te bereiden. Als we tenminste in Jodhpur gaan filmen, want zelfs dat is nog niet zeker. Andere mogelijkheden – vooral kleinere stadjes in de buurt waar de straten makkelijker zijn af te zetten – worden nog onderzocht.

Begin maart voegt dan de making of ploeg – bestaande uit de dames Marthe en Floor – zich bij ons – om vanuit het perspectief van een Nederlands crew-lid – wellicht de kok – en een India’s crew-lid het samengaan en wellicht ook botsen van de Nederlandse en Indiase cultuur op basis van door bezoekers gestelde vragen filmisch vast te leggen.

En een paar dagen later worden ook cameraman Bert Post, camera-assistent Jan Moeskops en algemeen assistent Emanuel Francken – zoon van – en dus de reeds genoemde kok ingevlogen en kan het filmfeest beginnen.

Zo’n 8 man Nederlandse crew dus en naar verwachting zo’n 35 man Indiase crew.

Als dat maar goed gaat … ?

Tags: Bardsongs, Scenario, speelfilm.

 

 

  

Het deel van de speelfilm dat zich in Rajasthan afspeelt vertelt het verhaal van een verzamelaar van afvalplastic en zijn zoon. De vader onderscheidt zich van anderen doordat hij nooit oordeelt over wat hen overkomt, hoezeer zijn lot en dat van zijn zoon hiertoe ook uitdagen. Als hij na lang aandringen zijn wijsheid met enkele stadgenoten deelt, wordt hem dit niet in dank afgenomen. 
Het Ladakh deel gaat over een vader en een zoon die een reis door de Himalaya naar de markt ondernemen om hun yak te verkopen. Onderweg krijgen de twee veelvuldig, maar ongevraagd, advies van passanten, die vader en zoon steeds braaf opvolgen. Met een steeds absurder resultaat als gevolg… Totdat eerst de vader en daarna ook zijn zoon inzien dat het beter is voortaan het eigen hart te volgen en niet meer zoveel naar anderen te luisteren.
De kracht van deze film, die geschikt is voor alle leeftijden maar met name de jeugd zal aanspreken, ligt in het multiculturele karakter en de universele zeggingskracht van de verschillende verhalen. 
Muziek – worldmusic – speelt een belangrijke rol. Sakar Khan, die optrad met o.a. ex-beatle George Harrison en violist Judy Menuhin, verzorgt met zijn uit louter beroepsmusici bestaande familieleden de song en de muziek voor het deel dat zich in Rajasthan afspeelt. Het Ladakh deel zal muzikaal ondersteund en begeleid worden door de onder veel worldmusic-liefhebbers beroemde zanger Morup Namgyal. 

Verwachte uitbrengdatum: najaar 2009

Regie: Sander Francken
Scenario: Joost Schrickx 

www.bardsongs.nl (in aanvraag)
www.bardsongs.com (in aanvraag)

http://www.pelicula.nl/scenario.htm

Tags: india, Scenario, speelfilm.

De WK finale van 1974 tussen Nederland en West-Duitsland was de eerste wedstrijd die ik – scenarioschrijver en filmmaker Joost Schrickx – na lang aandringen van mijn vader mocht zien. Mijn vader vond voetbal, net als popmuziek en stripboeken, niet cultureel en hij wilde liever niet dat zijn kinderen daarmee in aanraking kwamen.

Ik begreep daar als kind niets van. Wat kon er aan zoiets moois als voetbal nu verkeerd zijn?

Geheel in de lijn van mijn dominante en vaak ook egocentrische vader – van wie ik nu overigens zielsveel houd – volbracht ik na mijn middelbare schooltijd een studie rechten.

Maar ik bleef altijd voelen dat er meer was dan dat. Dat er naast rechten ook plichten bestonden en dat mijn plicht misschien wel was om mijn eigen weg te gaan.

In 1998, ongeveer ten tijde van de veelbesproken wedstrijd Nederland Brazilië tijdens het WK in Frankrijk, maakte ik een switch.

Ik ging de film en televisie wereld in, ik werd scenarioschrijver.

Vele series, korte en middellange speelfilms, korte en lange documentaires en voorlichtingsfilms later, ontbreekt op mijn scenario CV vooral een ding: een lange – gerealiseerde – speelfilm.

Toen Bas van Teylingen mij benaderde met de vraag of ik samen met hem wilde werken aan een scenario dat zich afspeelt in de voetbalwereld en waarin de relatie tussen vader en zoon centraal staat zag ik dit dan ook als een buitenkans. Een buitenkans om mijn scenario CV te completeren. Maar ook een kans om iets te doen met mijn eens verboden vrucht, nu passie, het voetballen.  En de heroïek en schoonheid daarvan in een dramatische vorm te vatten. Maar ook om te werken met iets dat voor mijn hele leven bepalend is geweest, en wat voor talloze mensen veel bepalender is dan zij zelf beseffen: de relatie met de vader.

“Het is een wedstrijd” moet ik in deze fase van mijn carrière, en niet te vergeten in deze fase van mijn leven, gewoon schrijven!

Tags: Scenario, speelfilm.