Pelicula Film & TV blog

In opdracht van Schrijfatelier van Omme & Tekst geeft scenarioschrijver en filmmaker Joost Schrickx van Pelicula op zondag 25 september 2010 een workshop plot-schrijven.

Iedereen die schrijft, krijgt er namelijk vroeg of laat mee te maken: plot.

Of je nu werkt aan een roman, een toneelstuk, een kort verhaal, een journalistieke reportage, een column, een filmscenario of zelfs een gedicht, dat maakt eigenlijk niet uit. Plot is overal.

Plot maakt dat de lezer meeleeft.

Plot geeft richting en sturing aan een verhaal.

Plot behoedt het verhaal voor moralisme.

Plot maakt dat de lezer wil weten hoe het afloopt.

Plot zorgt ervoor dat de trein van het verhaal blijft rijden.

Maar wat is het nou eigenlijk? En hoe zorg je voor plot in je tekst?

Een goed plot komt logsicherwijs voort uit de personages in een verhaal en heeft alles te maken met identificatie. De lezer/kijker moet zich kunnen vereenzelvigen met de hoofdpersoon. Wat wil hij? Wat doet hij? Wat droomt hij? Waar is hij bang voor? Hoe loopt het met hem af?

In deze workshop benaderen we het fenomeen ‘plot’ van alle kanten.

We bespreken een korte speelfilm en een paar fragmenten uit langere speelfilms. Maar ook komt aan bod het geheim van sportverslaggeving (pas door persoonlijke informatie over de sporters wordt een wedstrijd echt interessant), documentaires (met een personage gebonden plot), propagandafilms (waarbij de afloop van het plot van tevoren al bekend is) en reclamefilms (Gouden-Loeki-winnaars hebben zonder uitzondering een goed plot).

Aan de hand van deze voorbeelden, een bescheiden hoeveelheid theorie en een heleboel praktische schrijfopdrachten leer je zelf steeds beter ‘plot’ herkennen, ontwikkelen en inzetten.

Joost Schrickx is scenario-schrijver en film- en documentairemaker. Voor beide disciplines is een goed en doorwrocht plot wat hem betreft essentieel. Zijn expertise als ervaren ‘plotter’ deelt hij graag met andere schrijvers.

Zondag 25 september 10-16 uur

Aantal plaatsen, min. 5 – max. 10

Kosten: 100 euro (excl. 19% BTW)

Incl. lesmateriaal en eenvoudige lunch

Meer weten:

Schrijfatelier

Pelicula

Tags: plot, Scenario, workshop.

“The proof of the pudding is in the eating”. Onder dit motto vertonen wij op donderdag 28 januari aanstaande BARDSONGS, een nieuwe speelfilm van Sander Francken.

Het gaat om een preview van een onhollandse film. Voordat deze onder de aandacht van het bioscooppubliek wordt gebracht, onderwerpen wij de film graag aan een kijkertest. Voor ons als makers een belangrijke toetssteen. Wij streven daarbij naar een kritische groep kijkers en stellen hun mening zeer op prijs in de veronderstelling dat wij het project beter zullen kunnen marketen.

BARDSONGS is een ongewone film, opgebouwd uit meerdere verhalen die zich afspelen in verschillende delen van de wereld, vol muziek en oude wijsheid die voor iedereen herkenbaar is. De reacties op de werkkopie van de film waren reeds veelbelovend. Nu de film helemaal klaar is, zouden wij het bijzonder op prijs stellen wanneer u ook uw mening wilt geven. Wij signaleren namelijk in de verschillende culturen een patroon dat ons fascineert en heeft geïnspireerd tot het maken van BARDSONGS.

De vertoning vindt plaats bij Cinemeta, Hettenheuvelweg 26, 1101 BN Amsterdam, op donderdagavond 28 januari. Aanvang 19:30u.

Voor een routebeschrijving, zie bijlage of http://cinemeta.nl/index.php?INF=4 Wegens het beperkt aantal zitplaatsen verzoeken wij u om ons per e-mail naar joost@pelicula.nl op de hoogte te stellen van uw komst.

Op de website www.bardsongs.com vindt u meer informatie over de productie.

Met vriendelijke groet en tot ziens!

Mede namens Sander Francken en alle anderen die de film mogelijk maakten,

BARDSONGS

een film van Sander Francken

donderdag 28 januari 2010

aanvang voorstelling 19:30 uur

aansluitend een borrel tot 22:30 uur

locatie: CineMeta digital BV

Hettenheuvelweg 26, 1101BN Amsterdam

In verband met het beperkt aantal zitplaatsen stellen wij het zeer op prijs wanneer u ons per e-mail op de hoogte brengt van uw komst.

Tags: Scenario, speelfilm.

Ik ben weer thuis.

Terugkijkend is het voorbij gevlogen. Terugkijkend is het onvoorstelbaar dat ik nog maar een week geleden hoog in het Himalya gebergte verkeerde.

Terugkijkend.

De laatste week, toen de productieperiode er eenmaal opzat, duurde erg lang. Oneindig lang. Hopeloos lang.

Ik wilde maar een ding.

Naar huis. Naar mijn dochtertje. Naar mijn vriendin. Terug.

Hoe moet ik de afgelopen speelfilm productieperiode in Ladakh nu duiden?

De eerste weken, met de reeds uitgebreid beschreven hoogteziekte-perikelen, waren vreselijk.

De periode daarna voelde ik me ondanks – of dankzij, zo sprak de calvinist – het toch harde en vele werken, heerlijk. Tijdloos. In productie. Niets meer en niets  minder.

De laatste week was, zoals reeds gezegd, wederom vreselijk. Kwetsbaar. Pestbaar.

Al met al…

Gemiddeld genomen…

Alles bij elkaar…

De voors en tegens tegen elkaar afgewogen…

Weet niet.

Veel zal afhangen van de  komende periode.

Of er een mooie film uitkomt.

Of deze zal bijdragen aan mijn naam en faam als scenarioschrijver.

Of ik het weer enigszins weet bij te leggen met producent/regisseur Sander Francken.

Of de ideeën die ik in Ladkah heb opgedaan, alleen of samen met anderen, zoals een filmworkshop en een documentaire over de Ladakhse filmcultuur, geconcretiseerd zullen worden.

Of mijn vele contacten met boeddhisten, Hindi, Christenen en atheïsten bestendigd zullen worden.

Of…

De tijd zal het leren.

Zoals ook de plastic verzamelaar van Jodhur al beweerde.

Had ie toch gelijk!

Tags: joost schrickx, sander francken, Scenario.

Vrijdagnacht kwamen we aan in Delhi. We werden van Delhi airport opgehaald door Kawal en Mukul, de Indiase Unit Production Manager en 1st Assistant Director die ons ook al in Rajasthan bij de realisering van episode 2 van BARDONGS, het scenario van de Plastic Collector, terzijde gestaan hadden.

Zij brachten ons naar het Habitat hotel, onderdeel van het grote, ruimtelijke en rustige Habitat Internationaal Cultuur Centrum. Daar konden we in alle rust voorbereiden, aan elkaar wennen en relaxen alvorens de grote oversteek per auto naar Leh te maken.

Het Habitat gebouw is inderdaad indrukwekkend en rustgevend, maar het moet gezegd dat de hotelkamers daarbij vergeleken wat saai, houterig en benauwd waren. (Mocht u overwegen ook eens een weekendje in Delhi door te brengen, houdt daar rekening mee.)

Die zaterdag sliepen we vooral uit – volgens ons Nederlandse ritme was het immers nog steeds zo’n drie-eneenhalf uur vroeger -, wandelden op onszelf wat rond en hadden een soort van voor-pre-productie-overleg met Kawal en Mukul.

We forceerden ons die avond ondanks het tijdsverschil vroeg naar bed te gaan want die volgende ochtend om zes uur, half drie Nederlandse tijd dus, zou een geoefende en ervaren chauffeur het terrein van Habitat oprijden om Sander Francken, Karin S. de Boer en mijzelf in drie dagen naar Leh te brengen.

Waarom gingen we ook alweer met de auto en niet met het vliegtuig?

Welnu.

De geleidelijke stijging van deze auto op zijn weg naar het op 3500 meter hoogte gelegen Leh zou dus, zo was de bedoeling,de verschijnselen van hoogteziekte onderdrukken.

De eerste dag van ons drie-daagse avontuur was prachtig. Nadat we Delhi waren uitgereden, werd het landschap steeds heuvel- en bergachtiger.

Groen, afwisselend, aantrekkelijk en nog tameljk onschuldig.

Ondanks wel degelijk enkele ruige stukken Himalya waar we doorheen reden, als voorbodes van wat komen ging, had ik niet het idee dat dit het meedogenloze gebergte was waar veel mensen ons voor gewaarschuwd hadden.

Toen we na zo’n 10 uur rijden in de buurt van de Indiase bergsportplaats Manali kwamen, moest ik zelfs af en toe aan de vredige Alpen denken. In de aan de overkant van de rivier die ons begeleidde netjes tegen de bergwand opgestapelde licht-kleurige huisjes herkende ik af en toe stukjes Luzern, koblenz en Grenoble. En zelfs moest ik een keer denken aan de huizenrij aan de rivier die je ziet als je Arnhem binnenrijdt. Maar dat kwam waarschijnlijk vooral omdat ik daar de laatste tijd vaak geweest ben i.v.m. de documentaire over adhd die we daar gedeeltelijk gedraaid hebben.

Aangekomen in het lokaal-toeristische centrumpje van Manali namen we ons intrek in het ruim opgezette, enigszins aan een groot chalet doen denkende ‘Johnson resort, opgericht in 1920’.

Altijd tot de verbeelding sprekend, vind ik, historische familie-verhalen.

Johnson diende jarenlang als arts in het Engelse leger in het huidige Pakistan. Zijn vrouw kon niet wennen aan het klimaat, de toendertijd extreem grote afstand tot haar familie – slechts uit te drukken in jaarreizen – en de Indiase gewoontes. Zij keerde terug naar Engeland en liet Johnson alleen achter.

Toen Johnson op leeftijd gekomen was, verliet hij het leger en kocht een stukje grond in het toen al als oase in het Himalaya gebergte bekend staande Manali. Daar stichtte hij een soort herberg voor berggangers, avonturiers, missionarissen en handelslui. Hij beheerde de herberg na verloop van tijd samen met zijn meer dan 60 jaar jongere Indiase vrouw, die hij in Manali leerde kennen. Naar zeggen trouwde zij vooral met hem om het geld, er daarbij vanuit gaande dat door de meer dan 85-jarige man geen nakomelingen meer geproduceerd konden worden.

Zij vergiste zich.

Hun zoon bouwde de herberg uit tot het hotel-bar-restaurant resort wat het nu is.

Dit alles werd ons verteld door de kleindochter van de stichter; ook diens zoon, haar vader dus, trouwde een Indiase, wat zeker in die tijd toch vrij uitzonderlijk was, nog steeds wel eigenlijk, en kreeg twee zonen en een dochter.

Op een of andere manier maakte de Johnson’s kleindochter geen gelukkige indruk op mij, staande in de weelderig hoteltuin en af en toe wat instructies roepend naar twee werklui die bezig waren een soort van BBQ te bouwen. Alsof ze tussen twee werelden was ingevallen; alsof de reis van een paar jaar die haar opa van Engeland scheidde ook voor haar nog voelbaar was, terwijl ze zich tegelijkertijd duidelijk ook totaal niet met de Indiër kon identificeren.

Ik had geen tijd om hier lang bij stil te staan want we moesten verder. Verder en vooral hoger.

Nog twee dagreizen, waarvan ik vooral de tweede nooit meer vergeten zal, scheidden ons nog van Leh, hoofdstad van Ladakh.

Sander Francken en chauffeur

Tags: joost schrickx, Scenario, speelfilm.

Op zoek naar een remedie tegen hoogteziekte, dus.

Een vriend van mijn broer Jaap kwam als eerste met een mogelijke oplossing aandragen. Roon, zo noemt hij zich, is een ervaren bergbeklimmer en als hij ergens op grote hoogte verblijft gebruikt hij Diamox.

Diamox.

Het is een soort van chemisch middel dat de verschijnselen van hoogteziekte, hoofdpijn, misselijkheid, algehele lamlendigheid, onderdrukt. Zonder overigens de hoogteziekte zelf te genezen.

“Dit middel lijkt me zeer af te raden, want je schakelt er – domweg – je eigen waarschuwingsmechanismen mee uit. Typisch farmaceutische benadering…”, liet Producent/regisseur Sander Francken mij per email weten.

Zit wat in, dacht ik toen.

Ik zette diamox daarom maar uit mijn hoofd.

Wat dan? 

De soort van konijnenkeutels die een traditionele Tibetaanse arts ons tijdens onze research-reis had voorgeschreven leken wel iets van effect te hebben. Maar was dat niet vooral suggestie? En je kon toch moeilijk de filmcrew van tientallen Delhi-ers en Mombay-ers en een stuk of zes Hollanders met een serieus gezicht verplichten dagelijks twee konijnenkeutels te eten.

Geen Tibetaans wondermiddel dus. 

Maar wat wel? 

Extra zuurstof!

Dat was Sander zijn idee.

Hoogteziekte ontstaat met name door een overschot aan koolzuur en dus een tekort aan zuurstof in het bloed. Als we nu eens de crew-leden, met name op momenten van inspanning, een teug zuurstof zouden laten nemen, zou dat dan het probleem niet grotendeels oplossen?

Wederom raadpleegde ik Roon, de bergbeklim-vriend van mijn broer Jaap. Roon vond het maar een wild idee en verwachtte er weinig heil van. En ook een tweede door mij geraadpleegde bergbeklim-expert, tevens medicus, raadde het gebruik van zuurstof af. Volgens hem kon dit zelfs gevaarlijk voor de gezondheid zijn.

Sander liet zich hierdoor niet uit het veld slaan. Die experten van mij waren bergbeklimmers en geen filmmakers.

Zit wat in.

En dus gingen we op zoek naar zuurstof. In flesvorm of anderszins.

Sander zijn zoon vond een aanbieding van goedkope en handige zuurstofflesjes op het internet. Sander stelde voor daar een grote hoeveelheid van aan te schaffen en die over zijn bagage, die van mij en die van line producer Karin S. de Boer te verspreiden.

Ik informeerde bij de KLM, bij de Douane en bij de leverancier van de flesjes. Die raadden het af om met flesjes zuurstof op reis te gaan. Brandgevaarlijk, explosief, verboden.

Sander, met de volhardendheid die hem ook hielp bij het bijeenschrapen van het budget voor BARDSONGS en bij het realiseren van het eerste deel in Mali en het tweede deel in Rajasthan, zag een eenvoudige oplossing.

Op zoek naar niet-ontvlambare zuurstof!

Tibetaanse arts met dochter

Tags: sander francken film, Scenario, speelfilm.

Sander Francken, Karin S. de Boer en ik zijn vandaag precies twee weken in India. En 10 dagen in Leh, de hoofdstad van Ladakh.

Het is vrijdag en het begint nu langzaam te schemeren. Nog even en dan zal de duisternis plotseling invallen, hier in dit op 3500 meter hoogte gelegen stadje in het machtige en meedogenloze Himalaya gebergte.

3500 meter?

Machtig?

Meedogenloos?

Hiermee ben ik dan toch nog onverwacht aangekomen bij de reden waarom we nu al 14 dagen in India zijn en ik nu pas aan mijn eerste weblog begin.

Aangekomen bij de reden dat Karin in de kamer naast mij haar bed nog nauwelijks is uitgekomen.

De reden dat de op Charly Chaplin lijkende hotel-doker nu al drie keer is langs geweest.

De reden…

Morgen meer.

Mijn weblog moet wel een beetje spannend blijven.

Tags: Bardsongs, Scenario, speelfilm.

Testimonial 1.
“Ik vond de workshop van Joost Schrickx interessant, en zeker bruikbaar bij mijn pogingen een spannend boek te schrijven. Vooral de (voor filmmakers vast bekende) structuurschema’s waren nieuw voor mij als ‘krantenman’. Ze vormen een mooi hulpmiddel bij het verdere schrijfproces. Zo kan ik mijn eigen plot regelmatig toetsen aan de beproefde werkwijze van filmmakers. Dat biedt wellicht nieuwe inzichten. Door de mix van theorie, schrijfoefeningen en voorbeeldfilms was de workshop goed te behappen en vloog ie om. Mijn honger naar plot-kennis was nog lang niet gestild!”
Kees-Jan Dijkstra, journalist en aspirant-schrijver

Testimonial 2.
“Joost is een gedreven verteller, die niet te beroerd is om in zijn eigen keuken te laten kijken. De workshop kent een mooie afwisseling van zelf schrijven en zelf nadenken over de werking van plot in verhalen en films.
Ik heb gewoonlijk een bloedhekel aan het voorlezen van eigen brouwsels maar deze keer had ik er geen moeite mee. Joost gaf integer commentaar, waardoor ik er zelfs plezier in kreeg om mijn eigen productie aan hem voor te leggen.”
Tinny Gokker, publicist en filosoof

Testimonial 3.
“Ik heb zondag 10 mei 2009 deelgenomen aan de workshop plot. Helaas moest ik tijdens de vertoning van de afsluitende korte film wat eerder weg en kon ik het einde van de workshop niet meemaken. Ik wil benadrukken dat ik het een hele boeiende dag vond. Ik heb nu ook echt de behoefte om iets te gaan doen met die nieuwe kennis en inzichten. Het is altijd fijn om uitgedaagd te worden om creatief te zijn. Dat gebeurt blijkbaar toch te weinig in mijn ‘gewone’ leven. Het lijkt me geweldig om te werken aan een filmproductie. Van idee, naar script, naar etc. etc. Ik kom kortom graag, wanneer de mogelijkheid zich voordoet, een vervolgbijeenkomst volgen.”
Ivo Jansen, workshop deelnemer

Tags: plot, Scenario, schrijfworkshop, Zakelijk schrijven.

Karin S. de Boer: "Wrap-party Plastic Collector, 3 April 2009"

Tags: Scenario, scenariocoach.

Het zit erop.

Dertien draaidagen. Twaalf voor de 25 scènes van het scenario. Eén voor het buitenoptreden van de folklore Rajasthani muziekgroep uit Hamera. 223 slates en 692 takes. 212  figuranten en edelfiguranten. Drie kamelen en een baby kameel. Eenenveertig filmrollen van 10 minuten. Per persoon zo’n 156 uren op de set. Waarvan zo’n 95 uren in de felle brandende zon. Duizenden mensen die de opnames aanschouwd hebben, soms van enige afstand, meestal op voor ons Westerlingen vermoeiend aanraakbare afstand. Ik schat zo’n elf misverstanden tussen lokale productie en Nederlandse productie. Zo’n vijf misverstanden en onenigheden binnen de Nederlandse crew. Zo’n 225 biertjes en 4 flessen sterke drank na afloop van de  verschillende draaidagen. Zo’n zes in de lucht hangende maar nooit doorzettende liefdesaffaires, ook al omdat de in aanmerking komende Indiase dames met name die van de  Wardrobe afdeling, al uitgehuwelijkt bleken te zijn. Eén steen die bijna gegooid werd door een lid van een straatbende die het oneerlijk vond dat de concurrerende bende uit dezelfde straat wél door de productie betaald werd. Om dezelfde redenen één groep van zes wilde koeien die op ons afgestuurd werd en op het laatste moment nog gestopt kon worden. Eén zeer goed verdienende lokale casting director omdat van alle bedragen die aan de figuranten betaald werden de helft in zijn eigen zak verdween. Eén extreem boze lokale fixer omdat Karin het spel doorkreeg en daarom de lokale helpers rechtsreeks betaalde waardoor de lokale fixer níet in staat was de helft in zijn eigen zak te steken. Slechts één korte weblog bijdrage van mijn hand omdat de productie mij echt volledig in beslag nam. Zeven email-klachten dat mijn weblog gemist werd. Eén kater van een hele dag omdat ik bij de wrep-party vier glaasjes whisky van het Indiase merk “Black dog” dronk. Eén linnen pak op maat dat ik hier voor nog geen tachtig euro liet maken. Twee traditionele jurkjes voor mijn dochter die de uitgehuwelijkte wardrobe dame zo op mijn hotelkamer komt afleveren. Over twee dagen rijden Sander, Karin, Emanuel en ik per nachttrein naar Delhi. Over drie dagen nemen we daar het vliegtuig naar Delhi. Over vier dagen zie ik mijn vriendin en dochter weer.

Het zit erop.

Na zeven boeiende, hete, leerzame en vooral onvergetelijke weken.

Tags: india, Scenario, speelfilm.

En toen lag opeens opnamedag drie alweer achter ons. Waarvan ik overigens de dag van vandaag door omstandigheden maar voor de helft heb meegemaakt. Maar daarover later meer.

Valt er dan niets te vertellen over zo’n opnamedag, dat ik de laatste dagen geen enkele keer iets voor de weblog heb geschreven?

Zeker wel.

Al was het maar hoe bijzonder het is dat een verhaal dat we maanden geleden geschreven hebben en waarvoor we de afgelopen weken hard hebben lopen produceren, nu opeens echt wordt. Dat nu opeens de locaties eruit zien zoals het min of meer in het scenario beschreven staat. En dat die locaties nu bevolkt worden door wezens van vlees en bloed, een vader Ravi, een moeder Jivika, een zoon Sahir, soldaten, bevriende buurtbewoners met cadeautjes, een mannetjes-, een vrouwtjes- en een baby-kameel en vele, vele andere figuren, zoals die in het scenario gecreëerd zijn.

Maar waarom dan toch geen weblog?

De dagen zijn eenvoudigweg te zwaar, te opslokkend, om nog energie te hebben om te kunnen nadenken en schrijven. Behalve vandaag dan, waarover later meer.

Hoe ziet zo’n opnamedag eruit dan?

In vogelvlucht.

Wakker worden om half zes als het nog donker is. Vervoer naar de set, de afgelopen dagen met name de plek waar Ravi met zijn familie woont. Ontbijten met de hele crew als de zon zo’n beetje op is. Werken in de met het uur meer brandende zon. Shot voorbereiden en ‘dressen’. Oefenen met de acteurs. Klaar voor opnames. Meestal eerst een mislukte take. Dan vaak nog een mislukte take. En met de derde take, of soms zelfs na meer, we hebben al een slate met 10 takes gehad, gaat het goed. Tegen-shot of shot opstelling afbreken. Volgende shot. Aan een ruk door. Met 50 man crew. Van regisseur tot aan de zeer nodige vertalers tot aan mensen die het verkeer waar en wanneer nodig tegenhouden. Onafgebroken werken tot aan twee uur ’s middags. Dan een lunch van een half uur. Beetje bijpraten, beetje bijkomen. En dan weer non-stop doorwerken tot een uur of zeven als het alweer donker aan het worden is.

Terug naar het hotel. Biertje drinken op de kamer dat voelt als een kratje. Eten. Uitgeput naar bed. Wekker op half zes.

En dan zeker nog een weblog schrijven. Ben jij gek!?

Behalve vandaag dan. Mijn oogontsteking die al weken sluimerend aanwezig is, dan weer in het ene oog, en dan weer in het andere, stak vandaag in alle hevigheid de kop op. Het was gewoon niet meer te verdragen. Daarom bracht local fixer Harendra Pal me tegen het middaguur naar een dokter. Een volle wachtkamer maar ik mocht voor. Omdat ik nu eenmaal buitenlander ben. Heerlijk, deze keer. De dokter keek heel even in mijn ogen en schreef me toen oogdruppels voor. Die ik ieder uur moest innemen. Maar toen we weer buiten stonden raadde Harendra Pal me aan om ze om de drie uur in te nemen omdat deze dokter erom bekend staat te overdrijven.

Lekker is dat.

Maar het is wel een vakman want ik heb de druppels nu drie keer ingenomen, en mijn ogen voelen al een stuk beter.

Je hebt hier trouwens wel meer vakmannen. Zo’n twee weken terug was ik bij een lokale kapper. Die een uur bezig was met hele, hele kleine, minuscule stukjes haar van mijn hoofd te knippen. Om me een David Beckham kapsel te geven, zoals de kapper zei. Toen hij klaar was zag je dat hij het netjes gekamd en geföhnd had, maar voor de rest leek er weinig aan mijn haar veranderd. Maar nu bijna week weken later ziet het er nog steeds gekamd en geföhnd uit terwijl ik er helemaal niets meer aan gedaan heb.

Het is super zwaar, dat filmen. Maar ik maak wel veel bijzondere dingen mee, hier in India. Toch wel jammer dat ik zo weinig tijd en energie heb om erover te schrijven.

Tags: Bardsongs, filmen in india, sander francken, Scenario.