Pelicula Film & TV blog

Op zoek naar een remedie tegen hoogteziekte, dus.

Een vriend van mijn broer Jaap kwam als eerste met een mogelijke oplossing aandragen. Roon, zo noemt hij zich, is een ervaren bergbeklimmer en als hij ergens op grote hoogte verblijft gebruikt hij Diamox.

Diamox.

Het is een soort van chemisch middel dat de verschijnselen van hoogteziekte, hoofdpijn, misselijkheid, algehele lamlendigheid, onderdrukt. Zonder overigens de hoogteziekte zelf te genezen.

“Dit middel lijkt me zeer af te raden, want je schakelt er – domweg – je eigen waarschuwingsmechanismen mee uit. Typisch farmaceutische benadering…”, liet Producent/regisseur Sander Francken mij per email weten.

Zit wat in, dacht ik toen.

Ik zette diamox daarom maar uit mijn hoofd.

Wat dan? 

De soort van konijnenkeutels die een traditionele Tibetaanse arts ons tijdens onze research-reis had voorgeschreven leken wel iets van effect te hebben. Maar was dat niet vooral suggestie? En je kon toch moeilijk de filmcrew van tientallen Delhi-ers en Mombay-ers en een stuk of zes Hollanders met een serieus gezicht verplichten dagelijks twee konijnenkeutels te eten.

Geen Tibetaans wondermiddel dus. 

Maar wat wel? 

Extra zuurstof!

Dat was Sander zijn idee.

Hoogteziekte ontstaat met name door een overschot aan koolzuur en dus een tekort aan zuurstof in het bloed. Als we nu eens de crew-leden, met name op momenten van inspanning, een teug zuurstof zouden laten nemen, zou dat dan het probleem niet grotendeels oplossen?

Wederom raadpleegde ik Roon, de bergbeklim-vriend van mijn broer Jaap. Roon vond het maar een wild idee en verwachtte er weinig heil van. En ook een tweede door mij geraadpleegde bergbeklim-expert, tevens medicus, raadde het gebruik van zuurstof af. Volgens hem kon dit zelfs gevaarlijk voor de gezondheid zijn.

Sander liet zich hierdoor niet uit het veld slaan. Die experten van mij waren bergbeklimmers en geen filmmakers.

Zit wat in.

En dus gingen we op zoek naar zuurstof. In flesvorm of anderszins.

Sander zijn zoon vond een aanbieding van goedkope en handige zuurstofflesjes op het internet. Sander stelde voor daar een grote hoeveelheid van aan te schaffen en die over zijn bagage, die van mij en die van line producer Karin S. de Boer te verspreiden.

Ik informeerde bij de KLM, bij de Douane en bij de leverancier van de flesjes. Die raadden het af om met flesjes zuurstof op reis te gaan. Brandgevaarlijk, explosief, verboden.

Sander, met de volhardendheid die hem ook hielp bij het bijeenschrapen van het budget voor BARDSONGS en bij het realiseren van het eerste deel in Mali en het tweede deel in Rajasthan, zag een eenvoudige oplossing.

Op zoek naar niet-ontvlambare zuurstof!

Tibetaanse arts met dochter

Tags: sander francken film, Scenario, speelfilm.

Wacht!

Omdat we nog steeds wachten op een filmpermissie van de Indiase autoriteiten om te mogen filmen in het kennelijk zeer moeilijke gebied Ladakh (Kashmir) zijn wij, Regisseur en producent Sander Francken, line producer Karin S. de Boer en scenarioschrijver Joost Schrickx, nog steeds niet afgereisd voor de pre-productie.

Uitstel is zeker geen afstel maar het duurt allemaal wel verdomd lang.

Als iedereen die deze weblog leest even wil duimen, komt het volgens Boeddhistisch gebruik vast nog wel goed.

Dus waar wacht u nog op?!

Tags: Bardsongs, sander francken, sander francken film.

Iets waar ik als beginnend first AD die graag zijn best wil doen voortdurend tegenaan loop bij deze productie in India is het feit dat ik gewoonweg vergeet dat ik geen Hndi spreek. En de meeste Indiërs geen Engels.

Gisteren tijdens de opnames op de plastic-vuilnisbelt overkwam het me weer regelmatig. Dat ik vol enthousiasme naar de tent met figuranten rende die even verderop stond opgesteld. En dan daar voor de zoveelste keer met mijn mond vol tanden stond, vriendelijk toe geglimlacht door zo’n 15 figurant plasticverzamelaars.

“Allemaal snel meekomen want we gaan zo draaien!”, wil nog wel lukken in gebarentaal.

Maar “Trek daarbij in verband met de continuïteit dezelfde kleren aan die je ook aanhad toen we vanochtend de eerste opnames maakten” wordt al een stuk lastiger.

En “Jij mag nu niet meedoen aangezien je in de voorafgaande scène die we overigens nog moeten gaan draaien al prominent in beeld bent omdat je daarin een regel tekst hebt” is echt bijna niet te doen.

Probeer maar eens.

Tags: Bardsongs, filmen in india, sander francken film.

Het was een paar dagen stil op deze weblog. Wat niet wil zeggen dat we hier in Jodhpur hebben stilgezeten.

Even een kort overzicht.

We hebben een cherry-picker gevonden. Een hoogwerker. Ik vind de Engelse benaming mooier. Kersenplukker. Het starten en landen ermee gaat te wild om door een camera te kunnen worden opgevangen. Maar daar tussenin stijgt en daalt ie vrij regelmatig in een tamelijk rechte lijn. We zullen hem vooral nodig hebben voor het allerlaatste shot van de film waarbij de file waarin de zoon van de hoofdpersoon zich bevindt langzaam in het gekrioel van de rest van de stad zal opgaan.

Zie je het voor je?

Over de hoofdpersoon gesproken. De zomaar op een plein ontdekte zigeunerachtige man met de voor ons ideale uitstraling die daar in een open bijna middeleeuwse keuken zoetwaren aan het bakken was is in ons hotel langs geweest. Het is een schitterende vent – of beter mannetje eigenlijk – want hij is bijzonder klein van stuk. Zijn bijnaam is ‘Nirmal’, wat zacht betekent. Toen hij binnenkwam – geschoren en gebad en in zijn nette kleren –  was hij even heel verlegen. Maar hij kwam al heel snel los en vertelde ons – in Hindi en vervolgens vertaald door onze tolk Iqrar – dat zijn vrouw en kinderen in Calcutta wonen, dat hij 35 is en geen enkele acteerervaring heeft maar voor ons ‘zeker de juiste man is’. Het belangrijkste echter: hij bleek redelijk te kunnen acteren. Sander vroeg hem een hoteltrap op te gaan en op de verdieping rond te kijken terwijl Sander hem met zijn kleine camera volgde. Hij deed meteen wat hem werd opgedragen, zonder verder nadenken en het zag er heel naturel uit. Het had iets droevigs, iets melancholieks zoals hij daar nadenkend en rondkijkend over de eerste verdieping dwaalde.

Mooi.

En toen Sander hem vroeg of hij dan geen enkele camera-angst had gaf hij een antwoord dat ook Ravi, onze hoofdpersoon, gegeven zou kunnen hebben. “Ik zit de hele dag naast het helse vuur van de bakkerij, waarom zou ik dan bang zijn voor een camera?”

We hebben dus een Ravi. Waarschijnlijk. Hij heeft nog niet alle testen doorstaan. En, ook niet onbelangrijk, dan moeten we er ook nog een passende zoon, een Sahir, bij kunnen vinden.

Daartoe hadden we gisteren een tweede casting dag. 

Eerst 20 volwassen mannen. Je weet immers maar nooit of we nog zo’n ‘natuurtalent’ als Nirmal ontdekken – niet dus – maar bovendien hebben we nog talloze marktkoopmannen, goudsmeden, buurmannen, een brahmaan en andere passanten nodig.

En daarna 20 jongens. (Zie de foto’s.) Maar de echte Sahir zat  er jammer genoeg nog niet tussen. Twee jongens leken een beetje op Nirmal. Maar bij de improvisatieoefening die ze vervolgens kregen – je staat in een file, mensen achter je worden boos en beginnen te schelden, jij wordt ook boos en scheldt terug – bleken ze helaas niet overtuigend  te kunnen acteren. Dus een Sahir hebben we nog steeds niet. Terwijl de tijd dringt.

Wat we ook nog niet hebben is een geschikte kamelenkar. Geen onbelangrijk rekwisiet, gezien de smalle straatjes van de oude stad. Alle karren de we toe nog toe gezien hebben bleken te breed te zijn. Een geïmproviseerde ezelkar die we aantroffen in een arm deel van de stad waar in de middenberm een zestal mensen tussen de razend auto’s, scooters en tjoektjoeks in lag te slapen, kwam nog het dichtst in de buurt. De eigenaar van de kar kon nauwelijks geloven dat er opeens mensen waren, onder wie zelfs twee Europeanen, die belangstelling voor zijn kar hadden. Hij kwam enthousiast van de overkant van de weg aanrennen, bleef ons  de hele tijd breed lachend aankijken en toen wij alweer in ons busje zaten en wegreden stond hij nog steeds ongelovig en met andere ogen dan ooit naar zijn eigen kar te staren.

“Mijn kar, wie had dat ooit durven dromen…?”

Waarschijnlijk laten we uiteindelijk toch een kamelenkar nabouwen, maar dan een smalle versie.

Ook de helft van het aantal locaties staat nog maar vast. En onze Indiase productieleider blijft maar voor problemen zorgen. Blijft bijvoorbeeld maar proberen bij iedere wind- of rookmachine minsten twee goedbetaalde Indiase personeelsleden te leveren en als het even kan ook nog een aantal Indiase assistenten. Niet geheel onverwacht overigens. Voor dit soort Indiase praktijken zijn we voor vertrek reeds uitgebreid gewaarschuwd.  Karin blijft daarom – ik vind dat echt knap – haar poot stijf houden.

“Nee, een persoon per machine, en geen assistenten. En er wordt alleen salaris betaald voor dagen dat we de rook- of windmachine daadwerkelijk gebruiken. Anderen dagen slechts een dagvergoeding. Punt. Geen discussie. Klaar.”

Sander heeft zich voor vandaag ziek gemeld en blijft in bed. Of in ieder geval in de buurt van zijn toilet.

De helft van de Nederlandse making of crew (namelijk Marthe) is gisteravond reeds gearriveerd. De andere helft (Floor) heeft in Goa in Zuid-India een scooterongelukje gehad en ligt met open wonden in het ziekenhuis.

Nog een kleine twee weken en dan arriveert de Nederlandse en een paar dagen later ook de Indiase film crew. Dan moet alles klaar staan.

Ok…

Tags: Bardsongs, sander francken, sander francken film, Scenario, speelfilm.

De kleine keizer

Vlak voor vertrek besloot ik een leesboek  te kopen. Voor tijden van lang wachten. Of voor het slapen gaan op de hotelkamer.

Na even zoeken viel mijn aandacht op een boek van Martin Bril met een afbeelding van een schilderij van Napoleon op de kaft. Bril werd een paar jaar geleden gegrepen door de figuur Napoleon Bonaparte en de mythyevorming om hem heen en schreef daar een boek over. Ik herinner mij dat ook ik eens gegrepen werd door de figuur Napoleon. Alweer heel lang geleden, halverwege de jaren ‘ 70 toen ik met mijn ouders op vakantie in Parijs was.

De volgens sommige gestoorde en volgens andere geniale Napoleon sprak mij juist wegens deze dubbelheid aan. Ik wilde gedurende die Parijse week en de maanden daarna alles weten van deze man die met zijn wispelturige en intuïtieve manier van strategisch redeneren zijn officieren vaak tot wanhoop en zijn manschappen – met duizenden tegelijk – de dood indreef. Maar ondertussen wel de ene veldslag na de andere winnend afsloot; zeker in het begin van zijn keizerlijke carrière.  Gewoon een kwestie van hard weken, discipline en enthousiasme, zo vond ‘de kleine keizer’, zoals Bril hem bijna liefkozend noemt.  

Onze regisseur en producent, Sander Francken, heeft wel iets weg van Napoleon.

Wispelturig en intuïtief.

Gisteravond tijdens een kennismakingsetentje met onze waarschijnlijke Indiase productieleider, stelde hij plotseling voor om ipv op 16 mm op 35 mm te gaan filmen.  Dit tot grote schrik van Karin, want dit zou grote implicaties hebben voor de productie. Duurdere filmapparatuur, meer, nog meer Indiaas personeel, minder manoeuvreerruimte in de straatjes van Jodhpur, hogere ontwikkelingskosten, etc. Ik moet er eigenlijk wel om lachen, ik werk al een aantal jaren met hem samen op verschillende projecten, en ik ken zijn onberekenbaarheid en impulsiviteit en schrik er niet meer zo van.

Bovendien, dat moet gezegd, hij heeft er redelijk veel slagen mee gewonnen. En ook voor de huidige slag, het speelfilm drie-luik in Mali in Afrika en  in Rajasthan en Ladakh in India, verwacht ik dat hij die uiteindelijk tot een goed einde zal brengen.

Het is overigens niet niets, om een speelfilmproject op je schouders te durven en kunnen nemen.

Het zou mij niet lukken.

Ik werk graag samen met Sander en heb mijn mooiste ‘ filmprestaties’ in samenwerking met hem tot stand gebracht.

Wat ons overigens het meest bindt is ons gemeenschappelijk bizarre gevoel voor humor. Dat zal ons ook tijdens dit Indiase project regelmatig verlichting en Karin tegelijkertijd verwarring geven.

Dat wordt lachen.

Tags: Bardsongs, regie, sander francken, sander francken film, Scenario.

De documentaire Dealing and wheeling in small Arms – regie Sander Francken, waarvoor Joost Schrickx het scenario schreef en Dick Addens belangrijke vertaalwerkzaamheden verrichtte – werd deze week besproken in de New York Times.

Dit naar aanleiding van de vertoning van deze documentaire in de bioscoop door Anthology Film Archives.

Het artikel

Tags: documentaire, joost schrickx, sander francken, sander francken film, Scenario.