India | Pelicula Film & TV blog

Posts Tagged ‘india’

* Altitude

Toegevoegd op augustus 1st, 2009 door admin. Opgeslagen onder Bardsongs, Scenario, sander francken.

Dit is alweer de vijfde of zesde weblog-episode van mijn hoogteziekte-verhaal. Het wordt tijd dat ik het eens afrond; zelfs een aantal lezers heeft mij al per email gevraagd de afloop nu eindelijk eens prijs te geven.
Maar ik vind dat moeilijk. Ik bemerk een sterke neiging tot uitstellen, tot het uitsmeren van de spanningsboog, tot het maar niet toekomen aan het letterlijke hoogtepunt en lichamelijke dieptepunt van mijn “altitude sickness experience”.
Maar waarom dat getreuzel?
Faalangst, vermoed ik.
Ik denk dat ik bang ben niet in staat te zijn op te schrijven wat ik daar hoog in het Himalaya-gebergte ervaren heb.
Ik herinner mij dat kort nadat wij mijn tocht der tochten volbracht hadden, producent en regisseur Sander Francken zei dat hij de oversteek al met al met al de moeite waard had gevonden. Ik reageerde toen met het vol overtuiging roepen dat ik me nog nooit in mijn leven, nog nooit, zo onvoorstelbaar beroerd had gevoeld als vlak voor het bereiken van het hoogste punt.
Maar hoe dat gevoel in woorden te vatten? Hoe mijn hoogteziekte- ervaring in al haar misselijkheid, in al haar onbehagen, in volle verschrikking aan mijn weblog-lezers over te brengen?
Een bijna onmogelijke opgave.
Ik ga het proberen.
De dag dat we uit de bergsportplaats Manali vertrokken, beloofde een makkelijke dag te worden. Slechts 5 uur rijden tot onze nachtbestemming, zo had Prem, onze ervaren chauffeur ons voorgerekend. En weliswaar een zekere mate van stijging, maar we zouden die dag niet hoger uitkomen dan 2800 meter.
En het wérd ook een makkelijke dag, zeker in vergelijking met de daarop volgende.
Ik voelde iets van langzaam toenemende lichtheid in mijn hoofd, iets van beginnende slapheid in mijn ledematen ook. Maar ik had nog ruim voldoende energie en concentratie over om de gestage verandering in het berglandschap op te merken. Naarmate we stegen werd het steeds iets ruiger, iets rotsiger, iets minder groen. En voldoende tegenwoordigheid van geest om regelmatig van de steeds wisselende panorama’s te genieten.
En inderdaad, na iets meer dan 7 uur rijden, we hadden rustig aan gedaan, kwamen we aan bij het eenvoudige hotel “Ibex”, op zo’n 2800 meter hoogte.
Tijdens het sobere Indiase avondeten, zoals meestal veel prutjes en papjes met allemaal ongeveer dezelfde smaak, hield Karin S. de Boer, niet voor niets onze line producer, een vurig pleidooi waarvan de volle betekenis op dat moment niet tot me doordrong.
De planning was om de volgende dag in minmaal 12 uur in een ruk door te rijden naar Leh. Volgens Karin was dat gekkenwerk. Zij had namelijk onderzocht dat de bergpassen vanaf het punt waar we ons bevonden steeds smaller en steeds gevaarlijker zouden worden. En bovendien was er voor de volgende dag slecht, regenachtig weer voorspeld en zouden we onderweg over pieken van grote hoogte, eentje zelfs van 5000 meter, rijden. Karin betreurd dat ze sowieso met Sander en mij in de auto was gestapt en aan dit avontuur was begonnen – en niet gewoon van Delhi naar Leh was gevlogen. Maar nu dat niet meer terug te draaien was, zou het dan geen goed idee zijn de resterende reis naar Leh in tweeën te knippen? Zou het niet veiliger zijn om nu al te besluiten dat we halverwege de reis die we nog voor de boeg hadden onze intrek zouden nemen in een van de langs de route liggende tentenkampen? Al was het maar om iets meer rust te nemen en onze lichamen iets meer en iets langer de gelegenheid te geven aan het hoogteverschil te wennen.
Sander zag de noodzaak van Karin’s voorstel niet in. We zouden wel zien.
Mij ontbrak de kennis om Karin of Sander gelijk te kunnen geven. Bovendien vertrouwde ik erop dat Sander wist waar hij mee bezig was.
We zouden wel zien dus.
Moe van de twee dagen autorijden en misschien ook nog wel van de vliegreis van Amsterdam naar Delhi, en in de wetenschap dat we de volgende ochtend alweer om 6.00 zouden vertrekken, ging ik vroeg naar bed.
Al snel viel ik in een licht slaapje. En dat was kennelijk het moment waarop de hoogteziekte gewacht had om zijn eerst echte plaagstoot uit te delen. Want niet lang nadat ik mijn ogen gesloten had schrok ik wakker, onrustig en met een hart dat gezien zijn slagritme wanhopig op zoek was naar extra zuurstof.
Ik deed die nacht nauwelijks meer een oog dicht.
Aan de bleke hoofden bij de vroege ontbijttafel te zien, hadden ook Karin en Sander die nacht bezoek gehad van Klaas Altitude.Met het angstige besef dat het de komende uren alleen maar hoger en hoger zou gaan, stapte ik naast Prem in de auto.

En met het schuldbesef dat ik er weer niet in geslaagd ben dit hoogte-verhaal af te ronden, sluit ik deze episode af.

Morgen, morgen zal alles anders zijn.

Tags: Bardsongs, india, joost schrickx, sander francken, speelfilm.

(2) Comments

* BARDSONGS – Het is volbracht

Toegevoegd op april 4th, 2009 door admin. Opgeslagen onder Bardsongs, Bedrijfsfilms in ontwikkeling, Scenario.

Het zit erop.

Dertien draaidagen. Twaalf voor de 25 scènes van het scenario. Eén voor het buitenoptreden van de folklore Rajasthani muziekgroep uit Hamera. 223 slates en 692 takes. 212 figuranten en edelfiguranten. Drie kamelen en een baby kameel. Eenenveertig filmrollen van 10 minuten. Per persoon zo’n 156 uren op de set. Waarvan zo’n 95 uren in de felle brandende zon. Duizenden mensen die de opnames aanschouwd hebben, soms van enige afstand, meestal op voor ons Westerlingen vermoeiend aanraakbare afstand. Ik schat zo’n elf misverstanden tussen lokale productie en Nederlandse productie. Zo’n vijf misverstanden en onenigheden binnen de Nederlandse crew. Zo’n 225 biertjes en 4 flessen sterke drank na afloop van de verschillende draaidagen. Zo’n zes in de lucht hangende maar nooit doorzettende liefdesaffaires, ook al omdat de in aanmerking komende Indiase dames met name die van de Wardrobe afdeling, al uitgehuwelijkt bleken te zijn. Eén steen die bijna gegooid werd door een lid van een straatbende die het oneerlijk vond dat de concurrerende bende uit dezelfde straat wél door de productie betaald werd. Om dezelfde redenen één groep van zes wilde koeien die op ons afgestuurd werd en op het laatste moment nog gestopt kon worden. Eén zeer goed verdienende lokale casting director omdat van alle bedragen die aan de figuranten betaald werden de helft in zijn eigen zak verdween. Eén extreem boze lokale fixer omdat Karin het spel doorkreeg en daarom de lokale helpers rechtsreeks betaalde waardoor de lokale fixer níet in staat was de helft in zijn eigen zak te steken. Slechts één korte weblog bijdrage van mijn hand omdat de productie mij echt volledig in beslag nam. Zeven email-klachten dat mijn weblog gemist werd. Eén kater van een hele dag omdat ik bij de wrep-party vier glaasjes whisky van het Indiase merk “Black dog” dronk. Eén linnen pak op maat dat ik hier voor nog geen tachtig euro liet maken. Twee traditionele jurkjes voor mijn dochter die de uitgehuwelijkte wardrobe dame zo op mijn hotelkamer komt afleveren. Over twee dagen rijden Sander, Karin, Emanuel en ik per nachttrein naar Delhi. Over drie dagen nemen we daar het vliegtuig naar Delhi. Over vier dagen zie ik mijn vriendin en dochter weer.

Het zit erop.

Na zeven boeiende, hete, leerzame en vooral onvergetelijke weken.

Tags: india, Scenario, speelfilm.

(1) Comment

* Locatie scouting en casting

Toegevoegd op februari 26th, 2009 door admin. Opgeslagen onder Bardsongs, Bedrijfsfilms in ontwikkeling, Scenario.

Locatiebezoek

Casting

Vandaag, na bijna anderhalve week onderweg of druk te zijn geweest, de eerste relatief ‘rustige’ dag.
Relatief. En rustig tussen aanhalingstekens. Want er is een hoop achterstallig onderhoud en administratie werk.

Sander wijdt zich vandaag in afzondering aan het draaiboek. Hoe denkt hij het scenario nu eigenlijk in beeld te gaan brengen? Welke kaders, welke camerabewegingen, welke overgangen? De découpage.

Karin gaat vandaag voor de zoveelste keer in onderhandeling met de in Delhi gevonden Indiase productieleider Kawal. Deze, het moet gezegd knappe – en zeer ijdele productieleider – heeft tot nog toe niet veel meer gedaan dan met een interessante leren hoed en zonnebril op zijn hoofd zo mogelijk nog interessanter om zich heen kijken. Hij belooft van alles. Maar steeds voor de volgende dag. En Karin wil nu eindelijk wel eens weten hoe hij de vacante crewposten, nog wel een stuk of 30 schat ik, denkt te gaan invullen. En hoeveel dat kost. Namen wil Karin horen. En prijzen!

Karin heeft een kamer naast mij in het hotel. Ze zit nu al een hele tijd met Kawal te praten. En ik heb het idee dat het wel enig effect heeft. Af en toe hoor ik Kawal zenuwachtig haar kamer uitlopen en een snel telefoontje plegen. Hij lijkt nu inderdaad bezig te zijn met het samenstellen van de Indiase crew. Karin kan erg overtuigend zijn.

Ik schrijf ondertussen wat locatie en scouting rapportjes, leg een – wederom laatste – hand aan het scenario, een snoepverkoper wordt bijvoorbeeld alsnog een biscuit-verkoper, werk mijn lijst met namen bij en schrijf aan mijn weblog.

Relatief en tussen aanhalingstekens dus, die rustige dag.

Maar wel zoveel tijd voor mezelf vergeleken met de voorgaande dagen dat ik, vooruit, ik geef het toe, er een beetje onrustig van word. Voor het eerst dringt het volledig tot me door hoe ver ik van huis ben en vooral hoe lang ik van huis zal zijn. Zeven weken, negenenveertig dagen, elfhonderdzesenzeventig uur. En voor het eerst voel ik iets van pijn als ik denk aan mijn dochtertje; zij zal over twee dagen twee worden. Zonder mij. Zonder papa.

Maar goed.

De afgelopen drie dagen hebben we besteed om de in Jodhpur aangetroffen werkelijkheid beetje bij beetje naar het script toe te buigen.

Zo hebben we twee dagen lang locaties in Jodhpur gezocht. Sander wil vooral authentieke plaatjes. Op zijn hoogst een keer een gemotoriseerde tjoektjoek in beeld. Ziet er leuk uit. Maar zeker geen auto’s of scooters.

De eerste locatie-scout dag bezoeken we het oude ‘blauwe’ gedeelte van Jodhpur. De door Sander bedoelde authentieke plaatjes zijn daar vanwege de smalle straatjes iets makkelijker te vinden. Een gemotoriseerd voertuig komt daar niet doorheen. Een nadeel is dat waarschijnlijk onze kamelen-kar, die in veel scènes voorkomt, daar dan ook nauwelijks doorheen komt. Zeker niet als in dezelfde straat ook nog eens een camera met cameraman moet staan.

Wel vinden we een iets bredere weg bij de opgang naar het reusachtige fort dat overal boven de stad uitsteekt. Maar het zal niet makkelijk zijn toestemming te verkrijgen om in de buurt van of in dat fort zelf te filmen. Bijna een jaar geleden zijn hier bij een feest ter ere van de Maharadja van Jodhpur, waarbij men per abuis een poort van het fort had afgesloten, 280 mensen vertrapt toen iemand ‘bom, bom, bom!’ begon te roepen. Wat dit misschien nog een beetje kan compenseren, althans waar het het verkrijgen van vergunningen voor ons project betreft, is het succes dat de Indiase film “Slum Dog Millionaire” bij de Oscar uitreiking ten deel is gevallen. Het medium film staat hierdoor wellicht in een gunstig daglicht bij de autoriteiten.

Locatiebezoek dus.

De tweede dag verloopt iets succesvoller dan de eerste, leidt in ieder geval tot iets concretere resultaten. Sander lijkt overigens nog helemaal niet uit te zijn op concrete resultaten. Ik heb het idee dat hij alles op dit moment op zich laat inwerken, zonder conclusies te trekken. En dat we die pas over een à twee weken kunnen verwachten. Als hij de hele film helder voor ogen heeft. Als Karin het maar zo lang uithoudt; zij zou het liefst alles zo snel mogelijk vastleggen en voorbereiden. Verschil tussen in line producer en regisseur, vermoed ik. Wat dat betreft steekt de tweede dag haar waarschijnlijk wel een hart onder de riem. Want we vinden naast een potentiële plek voor een kamelenmarkt, en een paar qua kleur en licht bijzondere doorkijkjes, zelfs een terrein waar onze hoofdpersoon, plastic verzamelaar Ravi, met zijn familie zou kunnen wonen en zijn kameel zou kunnen stallen. Hoewel Sander niet uitsluit dat er nog geschiktere plekken voor de behuizing van Ravi gevonden kunnen worden. Ook voor de kamelenmarkt, trouwens. En zo bijzonder vindt hij die doorkijkjes nu ook weer niet…

Gisterochtend lazen we in de Indian times dat de sloppenwijk-acteurs van “Slumdog Millionaire” van de Indiase regering ieder een appartement cadeau hebben gekregen. Of het daardoor komt is niet zeker, maar de opkomst op onze eerste casting dag is overweldigend.

Aan een tafel achterin de tuin van het hotel waar de casting plaatsvindt interviewt Sander met mij en onze tolk Iqrar aan zijn zijde iedere kandidaat een voor een uitgebreid. Vervolgens maakt hij ook een kort introductiefilmpje van iedere kandidaat waarbij hij o.a. vraagt iets te spelen, een verhaal te vertellen, een liedje te zingen of een dansje te doen.
Ondertussen blijven voorin de tuin de potentiële Ravi’s, Sahirs, marktkoopmannen, goudsmeden, rouwende vrouwen, figuranten en edelfiguranten toestromen. Honderden. Na verloop van tijd staat de hele tuin die nauwelijks beschutting biedt voor de brandende zon vol met veelal zenuwachtige kandidaten. En het toestromen houdt maar niet op. Met tientallen tegelijk komen er mannen, vrouwen, meisjes, jongens en kinderen het terrein op. Wij hebben het nauwelijks door want we zitten met onze rug er naar toe en zijn geconcentreerd op de kandidaten die we voor ons hebben. Wel begint het me na verloop van tijd op te vallen dat het steeds onrustiger en vooral ook drukker wordt, om ons heen.

Gelukkig grijpt Karin op tijd in.

Ze stuurt ons naar een zaaltje in het hotel. En moet toen als een militaire strateeg de mensen geschift hebben – jij wel, jij bij voorbaat al niet, terug naar huis – en ze op een plek gezet. Zo moet het gegaan zijn, want als ik een kwartier later weer even uit het hotel-zaaltje naar buiten kom is de helft van de mensen verdwenen en staat de rest netjes in samenhangende groepjes – kind bij kind, potentiële goudsmid bij potentiële goudsmid, etc. – op hun beurt te wachten. Karin plakt iedere kandidaat een nummer op, laat Kawal – doet die ook eens wat – en assistent director Mugul een foto van de kandidaat met nummer nemen, plakt vervolgens het nummer op een formulier met de naam en leeftijd van de kandidaat en stuurt tenslotte de kandidaat met het formulier richting het zaalje waar wij zitten.

Waterdicht.

En dan wordt zo’n casting dag, hoe lang die ook duurt en hoeveel kandidaten we ook te spreken krijgen, een prettige aangelegenheid. Want op een of andere manier slecht de casting-situatie verschillen in cultuur en leefomstandigheden en komen wij en de kandidaten heel dicht bij elkaar te staan. Een soort tijdelijke intimiteit waarin wij alles kunnen vragen, en de kandidaten bereid zijn op alles te antwoorden.

Of geef ik nu een hele mooie beschrijving van een vorm van machtsmisbruik.

Eh.

Volgens mij niet.

We horen in ieder geval de meest intieme en oprechte verhalen.

Een jongen van 19 is verliefd op een meisje. En zij op hem. Een prachtig meisje, getuige de foto die hij nog altijd in zijn portemonnee heeft. Maar hij zal haar nooit krijgen. Het meisje is onlangs uitgehuwelijkt aan een andere man.

Vele vrouwen die we spraken blijken overigens uitgehuwelijkt te zijn. Maar bijna allen geven ze aan toch oprecht van hun man te houden. En gek maar waar, ik geloof dat ze dat menen.

Van een van die vrouwen is de man twee jaar geleden overleden. Toen ze dat eenmaal verteld had komen de lang verstopte tranen en die lijken niet meer op te houden. Toch wil zij perse zichzelf nog voor de camera introduceren. Ik zet een plusje bij haar naam, hoewel haar acteren voor de camera niet echt geweldig is.

Een vrouw die het minder getroffen had was uitgehuwelijkt aan een alcoholist. Hij richt het hele gezin te gronde. Haar grootste wens is om haar twee kinderen een goede toekomst te geven. Haar auditie voor de film is een stap in die richting. Ook zij krijgt een plusje.

Een mooie oude man heeft als laatste wens ooit nog eens in een film mee te mogen doen. Hij is al bij drie audities afgewezen. Een plusje. Als figurant.

Wel vermoeiend.

Aan het eind van de dag voelen we ons uitgeput van alle vreemde energie die we hebben opgezogen.

Blij dat de dag daarop – vandaag dus – een rustige is.
Relatief dan.

Tags: Bardsongs, india, Scenario.

(2) Comments

* Nederlandse speelfim in India

Toegevoegd op januari 28th, 2009 door admin. Opgeslagen onder Bardsongs, Bedrijfsfilms in ontwikkeling, Scenario.

Het deel van de speelfilm dat zich in Rajasthan afspeelt vertelt het verhaal van een verzamelaar van afvalplastic en zijn zoon. De vader onderscheidt zich van anderen doordat hij nooit oordeelt over wat hen overkomt, hoezeer zijn lot en dat van zijn zoon hiertoe ook uitdagen. Als hij na lang aandringen zijn wijsheid met enkele stadgenoten deelt, wordt hem dit niet in dank afgenomen.
Het Ladakh deel gaat over een vader en een zoon die een reis door de Himalaya naar de markt ondernemen om hun yak te verkopen. Onderweg krijgen de twee veelvuldig, maar ongevraagd, advies van passanten, die vader en zoon steeds braaf opvolgen. Met een steeds absurder resultaat als gevolg… Totdat eerst de vader en daarna ook zijn zoon inzien dat het beter is voortaan het eigen hart te volgen en niet meer zoveel naar anderen te luisteren.
De kracht van deze film, die geschikt is voor alle leeftijden maar met name de jeugd zal aanspreken, ligt in het multiculturele karakter en de universele zeggingskracht van de verschillende verhalen.
Muziek – worldmusic – speelt een belangrijke rol. Sakar Khan, die optrad met o.a. ex-beatle George Harrison en violist Judy Menuhin, verzorgt met zijn uit louter beroepsmusici bestaande familieleden de song en de muziek voor het deel dat zich in Rajasthan afspeelt. Het Ladakh deel zal muzikaal ondersteund en begeleid worden door de onder veel worldmusic-liefhebbers beroemde zanger Morup Namgyal.