Pelicula Film & TV blog

Karin S. de Boer: "Wrap-party Plastic Collector, 3 April 2009"

Tags: Scenario, scenariocoach.

Iets waar ik als beginnend first AD die graag zijn best wil doen voortdurend tegenaan loop bij deze productie in India is het feit dat ik gewoonweg vergeet dat ik geen Hndi spreek. En de meeste Indiërs geen Engels.

Gisteren tijdens de opnames op de plastic-vuilnisbelt overkwam het me weer regelmatig. Dat ik vol enthousiasme naar de tent met figuranten rende die even verderop stond opgesteld. En dan daar voor de zoveelste keer met mijn mond vol tanden stond, vriendelijk toe geglimlacht door zo’n 15 figurant plasticverzamelaars.

“Allemaal snel meekomen want we gaan zo draaien!”, wil nog wel lukken in gebarentaal.

Maar “Trek daarbij in verband met de continuïteit dezelfde kleren aan die je ook aanhad toen we vanochtend de eerste opnames maakten” wordt al een stuk lastiger.

En “Jij mag nu niet meedoen aangezien je in de voorafgaande scène die we overigens nog moeten gaan draaien al prominent in beeld bent omdat je daarin een regel tekst hebt” is echt bijna niet te doen.

Probeer maar eens.

Tags: Bardsongs, filmen in india, sander francken film.

Afgekeurde poort

Het gaat er nu toch een beetje om spannen. En iedereen is moe na twee en een halve week non-stop hard werken. Karin heeft lichte buikloop. Sander al een paar dagen een iets zwaardere versie daarvan. En mijn ogen zijn ontstoken.

Los daarvan voel ik me eigenlijk toch nog wel vrij rustig en ook gezond – Zonder huilende dochter en snurkende vriendin haal ik hier in India voor mijn gevoel een stuk van mijn in Nederland verloren nachtrust in. Maar ik merk toch ook dat het aantal misverstandje en ergernisjes begint toe te nemen.

Neem het casting systeem.

Van ieder van de bijna vierhonderd deelnemers hebben we – volgens methode Karin – een foto gemaakt met nummer op de borst geplakt. Vervolgens dit nummer op een formulier geplakt en daarop ook de gegevens van de kandidaat, naam, leeftijd, maten, opgeschreven. En tenslotte alle foto’s, grof gesorteerd naar geslacht en leeftijdscategorie, op de computer opgeslagen.

Waterdicht, zoals ik al eerder schreef.

Maar toen ik gisteren met een weer lichtelijk herstelde Sander om de tafel zat om de kandidaten nog eens door te nemen en wat specifieker keuzes te maken, keek hij een tijdje verwonderd naar de enorme stapel formulieren. En vroeg toen waarom er op de formulieren geen foto’s van de kandidaten zaten.

Tja.

Karin legde in eerste instantie de schuld bij mij. Ik had de casting procedure niet naar behoren afgerond. Ik had die foto’s moeten printen.

Wederom tja. Wist ik veel.

Een uur later bleek Karin toch zelf alle foto’s geprint te hebben.  

Ach.

Ik ben nu zelf aan de slag gegaan met de foto’s. En de software voor de productieprinter ook op mijn eigen laptop geïnstalleerd. En heb nu op mijn knietjes in de kamer van Karin – mijn hotelbuurvrouw – de missende foto’s uitgeprint. En we deden alweer gewoon weer aardig tegen elkaar.

Maar de druk neemt natuurlijk toch wel toe.

Zo hebben we nog steeds geen definitieve locatie-lijst. Eergisteren heb ik met Karin – Sander lag de hele dag op zijn bed – alle tot nog toe als mogelijk geschikt bevonden locaties in de stad nog eens nagelopen. En toen bleken er een heleboel potentiële straatjes, pleintjes en kruispunten in het oude – blauwe – gedeelte van Jodhpur toch weer af te vallen. Om de eenvoudige reden dat we bij nader inzien moesten concluderen dat de meeste plekken ontoegankelijk zijn voor een kameel met een kar. (En voor een hoogwerker natuurlijk al helemaal.) We kwamen dus terug met minder locaties dan waarmee we vertrokken waren. Wel vonden we een mooie poort waarmee Sahir, als hij de teugels – heel symbolisch – van zijn vader heeft overgenomen, zogenaamd de stad uit kan rijden. Maar deze poort werd even later door een net opgestane Sander op basis van de door ons genomen foto’s, alsnog afgekeurd. En zijn voorkeur gaf aan een wat mij betreft veel minder aansprekende poort.     

Wat je wil.

De lokale productie heeft aangegeven toch wel twee weken nodig te hebben om voor de verschillende locaties de benodigde vergunningen te regelen. Terwijl de crew al op 15 maart arriveert.

Genoeg reden voor stress dus.

Die om een of andere reden toch niet echt vat op me kan krijgen. Ik zie het wel. Ik heb het volste vertrouwen in de intuïtie van Sander en de ratio van  Karin. En ik word zo in beslag genomen door alles wat ik meemaak, leer en doe en voel me er zo goed bij dat er in mijn hoofd nauwelijks ruimte is voor iets als zorgen.

Zorgen zijn toekomst, terwijl de dagen hier zo onvoorstelbaar snel voorbij knallen dat het al moeilijk genoeg is om het heden bij te houden.

Stress of niet, toch gaat het erom spannen. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tags: Bardsongs, sander francken, Scenario.

De kleine keizer

Vlak voor vertrek besloot ik een leesboek  te kopen. Voor tijden van lang wachten. Of voor het slapen gaan op de hotelkamer.

Na even zoeken viel mijn aandacht op een boek van Martin Bril met een afbeelding van een schilderij van Napoleon op de kaft. Bril werd een paar jaar geleden gegrepen door de figuur Napoleon Bonaparte en de mythyevorming om hem heen en schreef daar een boek over. Ik herinner mij dat ook ik eens gegrepen werd door de figuur Napoleon. Alweer heel lang geleden, halverwege de jaren ‘ 70 toen ik met mijn ouders op vakantie in Parijs was.

De volgens sommige gestoorde en volgens andere geniale Napoleon sprak mij juist wegens deze dubbelheid aan. Ik wilde gedurende die Parijse week en de maanden daarna alles weten van deze man die met zijn wispelturige en intuïtieve manier van strategisch redeneren zijn officieren vaak tot wanhoop en zijn manschappen – met duizenden tegelijk – de dood indreef. Maar ondertussen wel de ene veldslag na de andere winnend afsloot; zeker in het begin van zijn keizerlijke carrière.  Gewoon een kwestie van hard weken, discipline en enthousiasme, zo vond ‘de kleine keizer’, zoals Bril hem bijna liefkozend noemt.  

Onze regisseur en producent, Sander Francken, heeft wel iets weg van Napoleon.

Wispelturig en intuïtief.

Gisteravond tijdens een kennismakingsetentje met onze waarschijnlijke Indiase productieleider, stelde hij plotseling voor om ipv op 16 mm op 35 mm te gaan filmen.  Dit tot grote schrik van Karin, want dit zou grote implicaties hebben voor de productie. Duurdere filmapparatuur, meer, nog meer Indiaas personeel, minder manoeuvreerruimte in de straatjes van Jodhpur, hogere ontwikkelingskosten, etc. Ik moet er eigenlijk wel om lachen, ik werk al een aantal jaren met hem samen op verschillende projecten, en ik ken zijn onberekenbaarheid en impulsiviteit en schrik er niet meer zo van.

Bovendien, dat moet gezegd, hij heeft er redelijk veel slagen mee gewonnen. En ook voor de huidige slag, het speelfilm drie-luik in Mali in Afrika en  in Rajasthan en Ladakh in India, verwacht ik dat hij die uiteindelijk tot een goed einde zal brengen.

Het is overigens niet niets, om een speelfilmproject op je schouders te durven en kunnen nemen.

Het zou mij niet lukken.

Ik werk graag samen met Sander en heb mijn mooiste ‘ filmprestaties’ in samenwerking met hem tot stand gebracht.

Wat ons overigens het meest bindt is ons gemeenschappelijk bizarre gevoel voor humor. Dat zal ons ook tijdens dit Indiase project regelmatig verlichting en Karin tegelijkertijd verwarring geven.

Dat wordt lachen.

Tags: Bardsongs, regie, sander francken, sander francken film, Scenario.

De documentaire Dealing and wheeling in small Arms – regie Sander Francken, waarvoor Joost Schrickx het scenario schreef en Dick Addens belangrijke vertaalwerkzaamheden verrichtte – werd deze week besproken in de New York Times.

Dit naar aanleiding van de vertoning van deze documentaire in de bioscoop door Anthology Film Archives.

Het artikel

Tags: documentaire, joost schrickx, sander francken, sander francken film, Scenario.