Pelicula Film & TV blog

Een gecaste kameel

In onze zoektocht naar een geschikte kameel – om de kar van hoofdpersoon Ravi te trekken, om weg te lopen en om terug te komen met een vrouwtje, geen klein rolletje dus – komen we veel te weten over de eigenschappen van dit beest.

O.a. over de reactie van mannetjes als er een vrouwtje in de buurt komt. Het beest wordt dan, kort gezegd, gek van geilheid. Het begint met een soort rode ballon die uit zijn keel komt opzetten, die zich vult met slijm en die dan 20 cm uit zijn mond komt te hangen.

Apart.

Vervolgens wil het beest nog maar een ding. Kost wat kost. Niet meer tegen te houden. Hij zal en moet het vrouwtje met brute kracht op de grond krijgen, zich vastbijtend in haar nek en in haar bulten, om haar vervolgens luid brullend te ‘bevredigen’.

Sinds nomadenheugenis worden daarom de vrouwtjes en mannetjeskamelen altijd strikt gescheiden. Ze worden bij elkaar gebracht als voortplanting gewenst is en voor de rest volledig uit elkaars zicht en reuk gehouden.

Natura artis magistra.

Goed voorbeeld doet goed volgen

Sander opperde de mogelijkheid dat deze houding ten aanzien van de verschillende kamelen-geslachten als voorbeeld heeft gediend voor de verhouding en vooral scheiding tussen moslim-mannen en vrouwen. Om dit soort wantoestanden te voorkomen.  

Zou best eens kunnen.

Hoe dan ook, werken met een verliefd kamelenstelletje zoals in ons scenario zo mooi beschreven staat, lijkt geen haalbare kaart.

De beste oplossing lijkt om te werken met een groot vrouwtje en een iets kleiner vrouwtje, aangezien vrouwtjes sowieso veel rustiger zijn dan mannetjes.

En dan maar zorgen dat de geslachtsdelen buiten beeld blijven.

En maar hopen dat we onderweg geen mannetje tegenkomen.

Tags: Kameel, Moslims, Scenario.

Toen ik vanmiddag aan het zwembad van ons hotel lag – omdat het zaterdag is, omdat je niet altijd maar met film kunt bezig zijn, omdat mijn dochter jarig is, omdat we 12 dagen non-stop gewerkt hebben, om een beetje op te scheppen – dacht ik even aan mijn weblog. En ik realiseerde mij dat ik het voortdurend heb gehad over begrippen als ‘Ravi’, ‘de plastic verzamelaar’, ‘een kameel’, ‘vuil verzamelplaats’, terwijl dit voor mensen die het achterliggende verhaal niet kennen nietszeggende termen moeten zijn.

Dat kan zo niet langer.

Aan dit bericht koppel ik daarom de meest recente synopsis, de samenvatting van het verhaal dat wij in Rajasthan hopen te gaan verfilmen. In het Engels, met dank aan vertaler Dick Addens.

Veel plezier ermee.

Synopsis Plastic collector

Tags: Bardsongs, synopsis.

Production meeting with Indian Crew

28 februari 2009. Een in meer opzichten feestelijke dag.

Ten eerste wordt mijn dochter Rosalien Sara vandaag twee. Gisteravond in mijn eentje op mijn hotelkamer een stevige wodka gedronken om dat te vieren. Feestelijk is hiervoor misschien toch niet helemaal het juiste woord.

Maar in ieder geval wél feestelijk omdat er opeens schot in de productie lijkt te komen; Plekken en mensen beginnen op hun plaats te vallen. Beetje bij beetje. 

Daar zag het gisterochtend nog niet naar uit, tijdens een ronduit vage meeting met de Indiase productie mannen. Op basis van mijn twee locatierapporten en de tijdens het locatie zoeken genomen foto’s probeerden zij meer duidelijkheid te krijgen over welke scènes nu precies waar geschoten gingen worden. Sander was daar kennelijk nog steeds niet aan toe want hij kwam wederom niet veel verder dan “mooi licht, lekker authentieke, wellicht wel bruikbaar”. Aan het eind van de twee uur durende meeting waren er van de 22 tot nog toe gescoute locaties drie afgevallen. En geen van de resterende locaties had Sander’s stempel ‘wellicht bruikbaar’ al kunnen overstijgen. 

Location visit house Ravi

Na een stevige buffetlunch die nu heel langzaamaan toch een beetje begint te vervelen – een keer een buffet is leuk, vier keer achter elkaar ’s middags en ’s avonds een buffet met vergelijkbare smaakjes en vergelijkbare luchtjes is wat saai – stapten we weer in de twee productie auto’s om op hoop van zegen toch nog geschikte locaties te vinden. En vooral om vervolgens keuzes te maken zodat de Indiase productie aan de slag kan met het regelen van vergunningen, het voorbereiden van de set dressing, etc. 

 

 

Ver buiten de stadsrand van Jodhpur, veel te ver naar Sander’s zin, stopten we bij een geel-gepleisterd voormalig soort zwembad van de koning. Volgens onze lokale fixer, Harendra Pal, zou hier de scène waarbij vader en zoon naar het verbranden van de lijken kijken opgenomen kunnen worden. Inderdaad een mooie plek, ook door de pilaren waarop het badhuis steunde, die een speels doorkijkshot mogelijk maken. Maar om nu alleen voor deze toch korte scène met de hele crew in de auto te stappen en een half uur te rijden, vond Sander terecht verspilling van tijd en productiegeld. Maar er moeten nu toch wel eens knopen doorgehakt gaan worden, wierp Karin nog tegen. Sander was echter onverbiddelijk. Niet helemaal hier naartoe voor slechts een scène.

We wilden alweer in de auto stappen en onverrichter zake terugkeren naar het centrum van Jodhpur, toen we plotseling een zeer eenvoudig huisje zagen met een klein binnenplaatsje waar kinderen aan het spelen en vrouwen aan het wassen waren. 

 

 

 

Dit zou de plek kunnen zijn!, beseften Karin, Sander en ik min of meer tegelijkertijd. Dit zou de  plek kunnen zijn waar plasticverzamelaar Ravi met zijn zoon Sahir, zijn vrouw Jivika en zijn kinderen woont. En toen we in en rondom het huis rondkeken werden we steeds meer in deze overtuiging gesterkt. Er hoeft eigenlijk nog weinig aan het huisje te gebeuren, alle attributen, een primitief keukentje, een gammel bed voor Sahir, een oventje, alles is er al. En zelfs voor figuratie en loslopende dieren op de binnenplaats hoeven we eigenlijk nauwelijks  meer te zorgen want ook die zijn hier ruim voorradig. Nu alleen nog toestemming krijgen van de heer des huizes die helaas afwezig was. Maar dat zal zeker geen probleem zijn. Een stapeltje roepies zal alle deuren openen.

Ok, we hadden nu dus een – laten we voorzichtig zeggen potentieel – huis – en even later vonden we ook een redelijk geschikte afvalplastic-inzamelingsplek en in de avond zelfs nog een kameel-kandidaat – maar we hadden nog steeds geen hoofdpersoon. Nog steeds geen Ravi. En de tijd begon nu toch echt te dringen. Pas met een hoofdpersoon zal het verhaal echt gaan leven. Pas met een hoofdpersoon zal Sander in staat zijn een volledig doorleefd, gevisualiseerd en geïnspireerd draaiboek te maken.

De volgende dag vertrekken we al vroeg in de ochtend met een kleine groep, fixer Harendra, Assistant Director Mukul, regisseur Sander en ik naar Jodhpur om daar nog wat voor trek-shots en steadycam shorts geschikte pleintjes te vinden. Mooie authentieke pleintjes, niet te druk want dan wordt het onproduceerbaar en vooral pleintjes waar om de lelijke uitingen van deze tijd, zoals de overal staande gigantisch transformators en de her en der hangende chaotische knopen van elektriciteitskabels, heen gefilmd kan worden.

Geen gemakkelijke opgave. 

Searching for Ravi

  

 

 

 

 

Een zo’n kandidaat-pleintje heeft zich kennelijk gespecialiseerd in het maken van gebakken lekkernijen. Op verschillende plekken staan koks en koksmaatjes in reusachtige ketels hete olie te roeren waarin om de zoveel tijd een paar opgerolde stukken deeg worden gegooid. Mijn oog valt op een van de koks vanwege zijn woeste haren, de band om zijn hoofd en zijn karakteristieke beetje zigeunerachtige trekken. De man heeft kennelijk door dat hij bekeken wordt en kijkt op een goed moment ook mijn kant op. Als hij ij – buitenlander – ziet smelt zijn stoer gezicht tijdelijk en werpt hij mij een vriendelijke glimlach toe. En plotseling dringt het tot me door: dit is Ravi! Dit zou onze hoofdpersoon wel eens kunnen zijn! Ik besef dat ik hem eigenlijk altijd al op deze manier voor me heb gezien. Klein, jong, woest, goedaardig.

Gelukkig is Sander het met me eens. Tenminste, het is een optie. En de man zelf lijkt het ook wel een aardig idee, hoewel hij niet echt super enthousiast is en eerst zeker wil weten dat zijn baas niet moeilijk zal gaan doen. Wij beschouwen dit als een goed teken: Hij heeft dus verantwoordelijkheidsgevoel en zal niet gauw opgewonden raken door onze camera. 

 

 

Dinsdag komt ie naar de casting.

 

 

 

 

Tags: Bardsongs, Scenario, speelfilm.

Locatiebezoek

Casting

Vandaag, na bijna anderhalve week onderweg of druk te zijn geweest, de eerste relatief ‘rustige’ dag.
Relatief. En rustig tussen aanhalingstekens. Want er is een hoop achterstallig onderhoud en administratie werk.

Sander wijdt zich vandaag in afzondering aan het draaiboek. Hoe denkt hij het scenario nu eigenlijk in beeld te gaan brengen? Welke kaders, welke camerabewegingen, welke overgangen? De découpage.

Karin gaat vandaag voor de zoveelste keer in onderhandeling met de in Delhi gevonden Indiase productieleider Kawal. Deze, het moet gezegd knappe – en zeer ijdele productieleider – heeft tot nog toe niet veel meer gedaan dan met een interessante leren hoed en zonnebril op zijn hoofd zo mogelijk nog interessanter om zich heen kijken. Hij belooft van alles. Maar steeds voor de volgende dag. En Karin wil nu eindelijk wel eens weten hoe hij de vacante crewposten, nog wel een stuk of 30 schat ik, denkt te gaan invullen. En hoeveel dat kost. Namen wil Karin horen. En prijzen!

Karin heeft een kamer naast mij in het hotel. Ze zit nu al een hele tijd met Kawal te praten. En ik heb het idee dat het wel enig effect heeft. Af en toe hoor ik Kawal zenuwachtig haar kamer uitlopen en een snel telefoontje plegen. Hij lijkt nu inderdaad bezig te zijn met het samenstellen van de Indiase crew. Karin kan erg overtuigend zijn.

Ik schrijf ondertussen wat locatie en scouting rapportjes, leg een – wederom laatste – hand aan het scenario, een snoepverkoper wordt bijvoorbeeld alsnog een biscuit-verkoper, werk mijn lijst met namen bij en schrijf aan mijn weblog.

Relatief en tussen aanhalingstekens dus, die rustige dag.

Maar wel zoveel tijd voor mezelf vergeleken met de voorgaande dagen dat ik, vooruit, ik geef het toe, er een beetje onrustig van word. Voor het eerst dringt het volledig tot me door hoe ver ik van huis ben en vooral hoe lang ik van huis zal zijn. Zeven weken, negenenveertig dagen, elfhonderdzesenzeventig uur. En voor het eerst voel ik iets van pijn als ik denk aan mijn dochtertje; zij zal over twee dagen twee worden. Zonder mij. Zonder papa.

Maar goed.

De afgelopen drie dagen hebben we besteed om de in Jodhpur aangetroffen werkelijkheid beetje bij beetje naar het script toe te buigen.

Zo hebben we twee dagen lang locaties in Jodhpur gezocht. Sander wil vooral authentieke plaatjes. Op zijn hoogst een keer een gemotoriseerde tjoektjoek in beeld. Ziet er leuk uit. Maar zeker geen auto’s of scooters.

De eerste locatie-scout dag bezoeken we het oude ‘blauwe’ gedeelte van Jodhpur. De door Sander bedoelde authentieke plaatjes zijn daar vanwege de smalle straatjes iets makkelijker te vinden. Een gemotoriseerd voertuig komt daar niet doorheen. Een nadeel is dat waarschijnlijk onze kamelen-kar, die in veel scènes voorkomt, daar dan ook nauwelijks doorheen komt. Zeker niet als in dezelfde straat ook nog eens een camera met cameraman moet staan.

Wel vinden we een iets bredere weg bij de opgang naar het reusachtige fort dat overal boven de stad uitsteekt. Maar het zal niet makkelijk zijn toestemming te verkrijgen om in de buurt van of in dat fort zelf te filmen. Bijna een jaar geleden zijn hier bij een feest ter ere van de Maharadja van Jodhpur,  waarbij men per abuis een poort van het fort had afgesloten, 280 mensen vertrapt toen iemand ‘bom, bom, bom!’ begon te roepen. Wat dit misschien nog een beetje kan compenseren, althans waar het het verkrijgen van vergunningen voor ons project betreft, is het succes dat de Indiase film “Slum Dog Millionaire” bij de Oscar uitreiking ten deel is gevallen. Het medium film staat hierdoor wellicht in een gunstig daglicht bij de autoriteiten.

Locatiebezoek dus.

De tweede dag verloopt iets succesvoller dan de eerste, leidt in ieder geval tot iets concretere resultaten. Sander lijkt overigens nog helemaal niet uit te zijn op concrete resultaten. Ik heb het idee dat hij alles op dit moment op zich laat inwerken, zonder conclusies te trekken. En dat we die pas over een à twee weken kunnen verwachten. Als hij de hele film helder voor ogen heeft. Als Karin het maar zo lang uithoudt; zij zou het liefst alles zo snel mogelijk vastleggen en voorbereiden. Verschil tussen in line producer en regisseur, vermoed ik. Wat dat betreft steekt de tweede dag haar waarschijnlijk wel een hart onder de riem. Want we vinden naast een potentiële plek voor een kamelenmarkt, en een paar qua kleur en licht bijzondere doorkijkjes, zelfs een terrein waar onze hoofdpersoon, plastic verzamelaar Ravi, met zijn familie zou kunnen wonen en zijn kameel zou kunnen stallen. Hoewel Sander niet uitsluit dat er nog geschiktere plekken voor de behuizing van Ravi gevonden kunnen worden. Ook voor de kamelenmarkt, trouwens. En zo bijzonder vindt hij die doorkijkjes nu ook weer niet…

Gisterochtend lazen we in de Indian times dat de sloppenwijk-acteurs van “Slumdog Millionaire” van de Indiase regering ieder een appartement cadeau hebben gekregen. Of het daardoor komt  is niet zeker, maar de opkomst op onze eerste casting dag is overweldigend.

Aan een tafel achterin de tuin van het hotel waar de casting plaatsvindt interviewt Sander met mij en onze tolk Iqrar aan zijn zijde iedere kandidaat een voor een uitgebreid. Vervolgens maakt hij ook een kort introductiefilmpje van iedere kandidaat waarbij hij o.a. vraagt iets te spelen, een verhaal te vertellen, een liedje te zingen of een dansje te doen.
Ondertussen blijven voorin de tuin de potentiële Ravi’s, Sahirs, marktkoopmannen, goudsmeden, rouwende vrouwen, figuranten en edelfiguranten toestromen. Honderden. Na verloop van tijd staat de hele tuin die nauwelijks beschutting biedt voor de brandende zon vol met veelal zenuwachtige kandidaten. En het toestromen houdt maar niet op. Met tientallen tegelijk komen er mannen, vrouwen, meisjes, jongens en kinderen het terrein op. Wij hebben het nauwelijks door want we zitten met onze rug er naar toe en zijn geconcentreerd op de kandidaten die we voor ons hebben. Wel begint het me na verloop van tijd op te vallen dat het steeds onrustiger en vooral ook drukker wordt, om ons heen.

Gelukkig grijpt Karin op tijd in.

Ze stuurt ons naar een zaaltje in het hotel. En moet toen als een militaire strateeg de mensen geschift hebben – jij wel, jij bij voorbaat al niet, terug naar huis – en ze op een plek gezet. Zo moet het gegaan zijn, want als ik een kwartier later weer even uit het hotel-zaaltje naar buiten kom is de helft van de mensen verdwenen en staat de rest netjes in samenhangende groepjes – kind bij kind, potentiële goudsmid bij potentiële goudsmid, etc. – op hun beurt te wachten. Karin plakt iedere kandidaat een nummer op, laat Kawal – doet die ook eens wat – en assistent  director Mugul een foto van de kandidaat met nummer nemen, plakt vervolgens het nummer op een formulier met de naam en leeftijd van de kandidaat en stuurt tenslotte de kandidaat met het formulier richting het zaalje waar wij zitten.

Waterdicht.

En dan wordt zo’n casting dag, hoe lang die ook duurt en hoeveel kandidaten we ook te spreken krijgen, een prettige aangelegenheid. Want op een of andere manier slecht de casting-situatie verschillen in cultuur en leefomstandigheden en komen wij en de kandidaten heel dicht bij elkaar te staan. Een soort tijdelijke intimiteit waarin wij alles kunnen vragen, en de kandidaten bereid zijn op alles te antwoorden.

Of geef ik nu een hele mooie beschrijving van een vorm van machtsmisbruik.

Eh.

Volgens mij niet.

We horen in ieder geval de meest intieme en oprechte verhalen.

Een jongen van 19 is verliefd op een meisje. En zij op hem. Een prachtig meisje, getuige de foto die hij nog altijd in zijn portemonnee heeft. Maar hij zal haar nooit krijgen. Het meisje is onlangs uitgehuwelijkt aan een andere man.

Vele vrouwen die we spraken blijken overigens uitgehuwelijkt te zijn. Maar bijna allen geven ze aan toch oprecht van hun man te houden. En gek maar waar, ik geloof dat ze dat menen.

Van een van die vrouwen is de man twee jaar geleden overleden. Toen ze dat eenmaal verteld had komen de lang verstopte tranen en die lijken niet meer op te houden. Toch wil zij perse zichzelf nog voor de camera introduceren. Ik zet een plusje bij haar naam, hoewel haar acteren voor de camera niet echt geweldig is.

Een vrouw die het minder getroffen had was uitgehuwelijkt aan een alcoholist. Hij richt het hele gezin te gronde. Haar grootste wens is om haar twee kinderen een goede toekomst te geven. Haar auditie voor de film is een stap in die richting. Ook zij krijgt een plusje.

Een mooie oude man heeft als laatste wens ooit nog eens in een film mee te mogen doen. Hij is al bij drie audities afgewezen. Een plusje. Als figurant.

Wel vermoeiend.

Aan het eind van de dag voelen we ons uitgeput van alle vreemde energie die we hebben opgezogen.

Blij dat de dag daarop – vandaag dus – een rustige is.
Relatief dan.

Tags: Bardsongs, india, Scenario.

Studio opname Khan family

Zouden ze wel of zouden ze niet … ?

Een jaar geleden al, tijdens onze researchreis naar Rajasthan, hadden we de muzikale familie Khan uit Hamera een synopsis gegeven van het verhaal van de plasticverzamelaar.

Nee, van de vuilnisverzamelaar. Het was het zelfbenoemde hoofd van  de familie, de dikbuikige en besnorde castagnetten-speler Khete Khan, die met het idee kwam om de vuilverzamelaar te vervangen door een plasticverzamelaar. Interessante optie, zeker in Rajasthan waar het plastic in de steden vaak drie lagen dik ligt.

Maar goed.

We hadden hen dus een jaar geleden een synopsis gegeven. Vertaald in Hindi.

En toen ze afgelopen november Amsterdam aandeden hadden we ze nogmaals een synopsis gegeven. Voor alle zekerheid. En ze nogmaals verzocht deze synopsis te ‘vertalen’ naar een eigen song, begeleid met hun eigen instrumenten op hun eigen ritme.

Maar aan de vooravond van onze audio recording dag in een studio in Jaipur, sloeg bij ons de twijfel toe. Daartoe bestonden verschillende redenen.

Ten eerste leek het erop dat de Khan familie onder de afspraak probeerde uit te komen. Een week voor vertrek naar India liet Khete Khan ons weten dat de opname niet door kon gaan omdat Sakar Khan, de oude ‘wereldberoemde’ meester van de familie, de virtuoze kamayacha bespeler die ooit nog met George Harrisson had opgetreden, te zwak van gezondheid was om naar Jaipur te komen.

Dat doen we het maar zonder hem, antwoordde ik. We hebben tenslotte ook nog een semi-live opname op locatie in de planning staan en als Sakar Khan niet naar ons kan toekomen, komen wij dan wel naar hem toe.

Een paar dagen later – een dag voor vertrek – kreeg ik van Khete Khan een email dat er plotseling een bruiloft was ingelast op onze opname-dag en dat ze geen nee konden zeggen tegen het verzoek om daar te spelen.

Onzin!, schreef ik nu toch een tikkeltje chagrijnig terug. Afspraak is afspraak. Zorg maar dat je er bent.

Dat leek te helpen, want er kwamen verder geen emails meer. En toen ik Khete Khan vanuit Delhi opbelde liet hij mij weten dat het gelukt was om zich vrij te maken en dat ze de nacht voor de opnames per auto uit Hamera naar Jaipur zouden rijden.

Ze kwamen dus!

Waarschijnlijk wel enigszins uitgeput. Maar ze kwamen.

Maar nu, terwijl we op een dakterras van een hotel in Jaipur met de eigenaar van de studio ‘Adi’ en zijn Nederlandse ex-vriendin die volgens mij nog steeds veel van hem hield zaten te dineren, sloeg zoals gezegd de twijfel toch weer toe.

“Zij een song maken op basis van jullie verhaal?”, vroeg Adi zeer verbaasd. Muziekgroepen als die van de familie Khan spelen al eeuwen dezelfde liederen. Voor iedere gelegenheid, huwelijk, geboorte, dood, etc hebben zij er een paar. Maar een nieuw lied schrijven, dat zou voor hen niet minder dan een revolutie zijn. Bovendien, het enige wat zij doen is optreden. Iets als repeteren kennen zij niet.

Mmmm.

De volgende dag zaten wij al om 09.00 toch enigszins nerveus in de Morchang studio op de familie Khan te wachten. Onze verrassing was groot toen zij al om 11.30 verschenen, met 6 musici – 10 was overigens de afspraak – maar wel met in hun midden de virtuoze oude meester Sakar Khan die kennelijk weer wat was opgeknapt. Bovendien hadden zij hun eigen ‘poet’ bij zich, die zowaar iets wat op onze synopsis leek op papier had gezet. Het zou best eens zo kunnen zijn dat hij dit pas tijdens de nachtelijke reis van Hamera naar Jaipur neergepend had. Maar toch.

Hun zanger hoorde de tekst die ochtend in ieder geval pas voor de eerste keer wat toch wel een complicerende factor was. Maar Adi stelde voor dan maar strofe voor strofe op te nemen en de zanger aan de hand van iedere afzonderlijke strofe wat te laten improviseren. En dan na afloop nog wat losse muziektracks – een kamayacha track, een dholak track, een khartal track en tenslotte een kadtal (kastagnet) track – op te nemen.

En dat werkte wonderwel. Na een stevige dag van opnames stond de song erop. En kregen wij die op onze USB stick mee.

Die avond in ons hotel luisterden we de song nog eens in alle rust af. En toen bleek dat we ons misschien toch wat hadden laten overdonderen door het onverwachte succes van de aanwezigheid van Sakar Khan, de door de huisdichter uitgeschreven tekst en het improvisatietalent van de zanger. Al met al klonk de song toch wat karig, zeker het eerste gedeelte ervan.

Waren we er toch ingetrapt.

We zullen kunstgrepen moeten uithalen om er toch nog iets overweldigends van te maken. Bijvoorbeeld door Adi en zijn studio musici te vragen een aanvullend arrangement te ontwikkelen. Of een andere kunstgreep.

Maar wat is daar mis mee? Is film niet bijna altijd een kwestie van het toepassen van kunstgrepen?

Tags: audio, Scenario, websongs.

Toen we in Helsinki het vliegtuig naar Delhi instapten bekroop me opeens een tegelijkertijd opwindend en verontrustend gevoel.
Hier stappen we met twee man en een vrouw het vliegtuig in, met wat afspraken met een drietal crewleden in Nederland en wat vage afspraken met zichzelf per email als crew lid aanbevelende Indiërs. En het is de bedoeling dat we over 7 weken al het vliegtuig in Delhi weer instappen om via Helsinki terug te vliegen naar Amsterdam met voldoende gefilmd materiaal bij ons om daar een bijzondere speelfilm van 30 minuten uit te monteren. Als ik me probeer te bedenken wat er in die tussentijd allemaal gedaan moet worden schiet ik in een vorm van stress. Dus daar houd ik maar gauw mee op.
Fasten your seatbelts.
Vage afspraken.
Als we na een nacht nauwelijks slapen landen, blijkt onze contactpersoon in Delhi aan wie Karin reeds een voorschot van een paar honderd euro via via heeft doen toekomen niet op te komen dagen om ons af te halen. Pas na bijna een uur proberen lukt het ons om hem per telefoon te pakken te krijgen. Hij ligt nog zijn bed. Hij neemt het vrij makkelijk op, eigenlijk wel op zijn Indisch, zou je kunnen zeggen, en wij dus noodgedwongen ook maar. Als hij voorstelt alsnog naar het vliegveld te komen bedanken wij voor de eer en nemen zelf een taxi naar ons hotel in New Delhi.

Vlak voordat ik in slaap val explodeert met een luid klap en een vonkende flits een lamp die boven mijn bed hangt. Als een kamerjongen die het voorval op zijn Indisch makkelijk opneemt de boel heeft opgeruimd kan ik eindelijk een beetje slapen.
Het laatste waar ik aan denk is de verontruste blik van onze inline producer Karin vlak voor de landing. Niet omdat ze vliegangst heeft. Maar omdat we zojuist hadden gekeken naar een vrij eenvoudige Indische film.
En nu al een dikke tien minuten zaten te kijken naar de eindeloze aftiteling daarvan …

Tags: Bardsongs, Scenario.

bardsongs speelfilm

Dinsdag 17 februari in de ochtend vertrekken regisseur Sander Francken, in line producer Karin S. de Boer en ik, Joost Schrickx, naar India om daar de speelfilm “Bardsongs”, althans het gedeelte dat zich in Rajasthan afspeelt te pre-produceren.

In vogelvlucht het programma. Waarbij ik gemakshalve de steeds geldende toevoeging ‘waarschijnlijk’, ‘als het goed is’, ‘als de afspraak wordt nagekomen’, ‘volgens de laatste berichten’, etc. zal weglaten. Goed voor de leesbaarheid van dit stuk. Goed ook om de stress die zo vlak voor vertrek toch wel toeslaat nog enigszins hanteerbaar te houden.

Het programma in vogelvlucht dus. 18 en 19 februari wat dingetjes regelen in Delhi en vooral ook een beetje bijkomen van de jetlag. Dan gaan we met de nachttrein naar Jaipur. Hopelijk – toch nog zo’n toevoeging – treffen we daar Khete Khan en zijn familie en nog meer hopelijk hebben zijn een song gemaakt op basis van het scenario – De plastic verzamelaar. Die song namelijk gaan we dan in een 8-track studio in Jaipur vastleggen. En ook nog eens vertalen en op basis van de vertaling wellicht het scenario nog eens aanpassen. Versie 15 wordt dat.

Zal onze vertaler Dick Addens blij mee zijn want die wordt geacht te zorgen voor een up to date Engelse vertaling van het door mij geschreven Nederlandse scenario.

Daarna vertrekken we naar Jodhpur om daar de productie voor te bereiden. Als we tenminste in Jodhpur gaan filmen, want zelfs dat is nog niet zeker. Andere mogelijkheden – vooral kleinere stadjes in de buurt waar de straten makkelijker zijn af te zetten – worden nog onderzocht.

Begin maart voegt dan de making of ploeg – bestaande uit de dames Marthe en Floor – zich bij ons – om vanuit het perspectief van een Nederlands crew-lid – wellicht de kok – en een India’s crew-lid het samengaan en wellicht ook botsen van de Nederlandse en Indiase cultuur op basis van door bezoekers gestelde vragen filmisch vast te leggen.

En een paar dagen later worden ook cameraman Bert Post, camera-assistent Jan Moeskops en algemeen assistent Emanuel Francken – zoon van – en dus de reeds genoemde kok ingevlogen en kan het filmfeest beginnen.

Zo’n 8 man Nederlandse crew dus en naar verwachting zo’n 35 man Indiase crew.

Als dat maar goed gaat … ?

Tags: Bardsongs, Scenario, speelfilm.

 

 

  

Het deel van de speelfilm dat zich in Rajasthan afspeelt vertelt het verhaal van een verzamelaar van afvalplastic en zijn zoon. De vader onderscheidt zich van anderen doordat hij nooit oordeelt over wat hen overkomt, hoezeer zijn lot en dat van zijn zoon hiertoe ook uitdagen. Als hij na lang aandringen zijn wijsheid met enkele stadgenoten deelt, wordt hem dit niet in dank afgenomen. 
Het Ladakh deel gaat over een vader en een zoon die een reis door de Himalaya naar de markt ondernemen om hun yak te verkopen. Onderweg krijgen de twee veelvuldig, maar ongevraagd, advies van passanten, die vader en zoon steeds braaf opvolgen. Met een steeds absurder resultaat als gevolg… Totdat eerst de vader en daarna ook zijn zoon inzien dat het beter is voortaan het eigen hart te volgen en niet meer zoveel naar anderen te luisteren.
De kracht van deze film, die geschikt is voor alle leeftijden maar met name de jeugd zal aanspreken, ligt in het multiculturele karakter en de universele zeggingskracht van de verschillende verhalen. 
Muziek – worldmusic – speelt een belangrijke rol. Sakar Khan, die optrad met o.a. ex-beatle George Harrison en violist Judy Menuhin, verzorgt met zijn uit louter beroepsmusici bestaande familieleden de song en de muziek voor het deel dat zich in Rajasthan afspeelt. Het Ladakh deel zal muzikaal ondersteund en begeleid worden door de onder veel worldmusic-liefhebbers beroemde zanger Morup Namgyal. 

Verwachte uitbrengdatum: najaar 2009

Regie: Sander Francken
Scenario: Joost Schrickx 

www.bardsongs.nl (in aanvraag)
www.bardsongs.com (in aanvraag)

http://www.pelicula.nl/scenario.htm

Tags: india, Scenario, speelfilm.

Naast bedrijfsfilms maakt Pelicula voorlichtings- en trainingsfilms en -DVD’s.

De meest recente interactieve Voorlichtings DVD was Weet wat water is!, een DVD over omgangsvormen met klanten voor Loodgietersbedrijf van Os uit Voorschoten.

De DVD bestaat uit tien korte scènes, waarin situaties tussen loodgieter en klant worden nagespeeld.

(Zie: voorbeeld-scène)

Meer weten?

Tags: Bedrijfsfilms, gedragsverbetering, training.

De WK finale van 1974 tussen Nederland en West-Duitsland was de eerste wedstrijd die ik – scenarioschrijver en filmmaker Joost Schrickx – na lang aandringen van mijn vader mocht zien. Mijn vader vond voetbal, net als popmuziek en stripboeken, niet cultureel en hij wilde liever niet dat zijn kinderen daarmee in aanraking kwamen.

Ik begreep daar als kind niets van. Wat kon er aan zoiets moois als voetbal nu verkeerd zijn?

Geheel in de lijn van mijn dominante en vaak ook egocentrische vader – van wie ik nu overigens zielsveel houd – volbracht ik na mijn middelbare schooltijd een studie rechten.

Maar ik bleef altijd voelen dat er meer was dan dat. Dat er naast rechten ook plichten bestonden en dat mijn plicht misschien wel was om mijn eigen weg te gaan.

In 1998, ongeveer ten tijde van de veelbesproken wedstrijd Nederland Brazilië tijdens het WK in Frankrijk, maakte ik een switch.

Ik ging de film en televisie wereld in, ik werd scenarioschrijver.

Vele series, korte en middellange speelfilms, korte en lange documentaires en voorlichtingsfilms later, ontbreekt op mijn scenario CV vooral een ding: een lange – gerealiseerde – speelfilm.

Toen Bas van Teylingen mij benaderde met de vraag of ik samen met hem wilde werken aan een scenario dat zich afspeelt in de voetbalwereld en waarin de relatie tussen vader en zoon centraal staat zag ik dit dan ook als een buitenkans. Een buitenkans om mijn scenario CV te completeren. Maar ook een kans om iets te doen met mijn eens verboden vrucht, nu passie, het voetballen.  En de heroïek en schoonheid daarvan in een dramatische vorm te vatten. Maar ook om te werken met iets dat voor mijn hele leven bepalend is geweest, en wat voor talloze mensen veel bepalender is dan zij zelf beseffen: de relatie met de vader.

“Het is een wedstrijd” moet ik in deze fase van mijn carrière, en niet te vergeten in deze fase van mijn leven, gewoon schrijven!

Tags: Scenario, speelfilm.