Archief voor de ‘Bardsongs’ Rubriek
* On the – slopey – road again
Toegevoegd op juli 26th, 2009 door admin. Opgeslagen onder Bardsongs, sander francken.
Sander Francken, Karin S. de Boer en ik zijn vandaag precies twee weken in India. En 10 dagen in Leh, de hoofdstad van Ladakh.
Het is vrijdag en het begint nu langzaam te schemeren. Nog even en dan zal de duisternis plotseling invallen, hier in dit op 3500 meter hoogte gelegen stadje in het machtige en meedogenloze Himalaya gebergte.
3500 meter?
Machtig?
Meedogenloos?
Hiermee ben ik dan toch nog onverwacht aangekomen bij de reden waarom we nu al 14 dagen in India zijn en ik nu pas aan mijn eerste weblog begin.
Aangekomen bij de reden dat Karin in de kamer naast mij haar bed nog nauwelijks is uitgekomen.
De reden dat de op Charly Chaplin lijkende hotel-doker nu al drie keer is langs geweest.
De reden…
Morgen meer.
Mijn weblog moet wel een beetje spannend blijven.
* BARDSONGS – vertrek naar Ladakh al 7 weken uitgesteld
Toegevoegd op juli 2nd, 2009 door admin. Opgeslagen onder Bardsongs, sander francken.
Wacht!
Omdat we nog steeds wachten op een filmpermissie van de Indiase autoriteiten om te mogen filmen in het kennelijk zeer moeilijke gebied Ladakh (Kashmir) zijn wij, Regisseur en producent Sander Francken, line producer Karin S. de Boer en scenarioschrijver Joost Schrickx, nog steeds niet afgereisd voor de pre-productie.
Uitstel is zeker geen afstel maar het duurt allemaal wel verdomd lang.
Als iedereen die deze weblog leest even wil duimen, komt het volgens Boeddhistisch gebruik vast nog wel goed.
Dus waar wacht u nog op?!
* BARDSONGS: Bye, bye Rajasthan – Hello Ladakh
Toegevoegd op april 6th, 2009 door admin. Opgeslagen onder Bardsongs, Scenario, sander francken.
* BARDSONGS – Het is volbracht
Toegevoegd op april 4th, 2009 door admin. Opgeslagen onder Bardsongs, Bedrijfsfilms in ontwikkeling, Scenario.
Het zit erop.
Dertien draaidagen. Twaalf voor de 25 scènes van het scenario. Eén voor het buitenoptreden van de folklore Rajasthani muziekgroep uit Hamera. 223 slates en 692 takes. 212 figuranten en edelfiguranten. Drie kamelen en een baby kameel. Eenenveertig filmrollen van 10 minuten. Per persoon zo’n 156 uren op de set. Waarvan zo’n 95 uren in de felle brandende zon. Duizenden mensen die de opnames aanschouwd hebben, soms van enige afstand, meestal op voor ons Westerlingen vermoeiend aanraakbare afstand. Ik schat zo’n elf misverstanden tussen lokale productie en Nederlandse productie. Zo’n vijf misverstanden en onenigheden binnen de Nederlandse crew. Zo’n 225 biertjes en 4 flessen sterke drank na afloop van de verschillende draaidagen. Zo’n zes in de lucht hangende maar nooit doorzettende liefdesaffaires, ook al omdat de in aanmerking komende Indiase dames met name die van de Wardrobe afdeling, al uitgehuwelijkt bleken te zijn. Eén steen die bijna gegooid werd door een lid van een straatbende die het oneerlijk vond dat de concurrerende bende uit dezelfde straat wél door de productie betaald werd. Om dezelfde redenen één groep van zes wilde koeien die op ons afgestuurd werd en op het laatste moment nog gestopt kon worden. Eén zeer goed verdienende lokale casting director omdat van alle bedragen die aan de figuranten betaald werden de helft in zijn eigen zak verdween. Eén extreem boze lokale fixer omdat Karin het spel doorkreeg en daarom de lokale helpers rechtsreeks betaalde waardoor de lokale fixer níet in staat was de helft in zijn eigen zak te steken. Slechts één korte weblog bijdrage van mijn hand omdat de productie mij echt volledig in beslag nam. Zeven email-klachten dat mijn weblog gemist werd. Eén kater van een hele dag omdat ik bij de wrep-party vier glaasjes whisky van het Indiase merk “Black dog” dronk. Eén linnen pak op maat dat ik hier voor nog geen tachtig euro liet maken. Twee traditionele jurkjes voor mijn dochter die de uitgehuwelijkte wardrobe dame zo op mijn hotelkamer komt afleveren. Over twee dagen rijden Sander, Karin, Emanuel en ik per nachttrein naar Delhi. Over drie dagen nemen we daar het vliegtuig naar Delhi. Over vier dagen zie ik mijn vriendin en dochter weer.
Het zit erop.
Na zeven boeiende, hete, leerzame en vooral onvergetelijke weken.
* BARDSONGS – Vuilnisbelt van Babel
Toegevoegd op maart 22nd, 2009 door admin. Opgeslagen onder Bardsongs, sander francken.
Iets waar ik als beginnend first AD die graag zijn best wil doen voortdurend tegenaan loop bij deze productie in India is het feit dat ik gewoonweg vergeet dat ik geen Hndi spreek. En de meeste Indiërs geen Engels.
Gisteren tijdens de opnames op de plastic-vuilnisbelt overkwam het me weer regelmatig. Dat ik vol enthousiasme naar de tent met figuranten rende die even verderop stond opgesteld. En dan daar voor de zoveelste keer met mijn mond vol tanden stond, vriendelijk toe geglimlacht door zo’n 15 figurant plasticverzamelaars.
“Allemaal snel meekomen want we gaan zo draaien!”, wil nog wel lukken in gebarentaal.
Maar “Trek daarbij in verband met de continuïteit dezelfde kleren aan die je ook aanhad toen we vanochtend de eerste opnames maakten” wordt al een stuk lastiger.
En “Jij mag nu niet meedoen aangezien je in de voorafgaande scène die we overigens nog moeten gaan draaien al prominent in beeld bent omdat je daarin een regel tekst hebt” is echt bijna niet te doen.
Probeer maar eens.
* BARDSONGS – Derde Opname Dag alweer
Toegevoegd op maart 20th, 2009 door admin. Opgeslagen onder Bardsongs, Bedrijfsfilms in ontwikkeling, Scenario.
En toen lag opeens opnamedag drie alweer achter ons. Waarvan ik overigens de dag van vandaag door omstandigheden maar voor de helft heb meegemaakt. Maar daarover later meer.
Valt er dan niets te vertellen over zo’n opnamedag, dat ik de laatste dagen geen enkele keer iets voor de weblog heb geschreven?
Zeker wel.
Al was het maar hoe bijzonder het is dat een verhaal dat we maanden geleden geschreven hebben en waarvoor we de afgelopen weken hard hebben lopen produceren, nu opeens echt wordt. Dat nu opeens de locaties eruit zien zoals het min of meer in het scenario beschreven staat. En dat die locaties nu bevolkt worden door wezens van vlees en bloed, een vader Ravi, een moeder Jivika, een zoon Sahir, soldaten, bevriende buurtbewoners met cadeautjes, een mannetjes-, een vrouwtjes- en een baby-kameel en vele, vele andere figuren, zoals die in het scenario gecreëerd zijn.
Maar waarom dan toch geen weblog?
De dagen zijn eenvoudigweg te zwaar, te opslokkend, om nog energie te hebben om te kunnen nadenken en schrijven. Behalve vandaag dan, waarover later meer.
Hoe ziet zo’n opnamedag eruit dan?
In vogelvlucht.
Wakker worden om half zes als het nog donker is. Vervoer naar de set, de afgelopen dagen met name de plek waar Ravi met zijn familie woont. Ontbijten met de hele crew als de zon zo’n beetje op is. Werken in de met het uur meer brandende zon. Shot voorbereiden en ‘dressen’. Oefenen met de acteurs. Klaar voor opnames. Meestal eerst een mislukte take. Dan vaak nog een mislukte take. En met de derde take, of soms zelfs na meer, we hebben al een slate met 10 takes gehad, gaat het goed. Tegen-shot of shot opstelling afbreken. Volgende shot. Aan een ruk door. Met 50 man crew. Van regisseur tot aan de zeer nodige vertalers tot aan mensen die het verkeer waar en wanneer nodig tegenhouden. Onafgebroken werken tot aan twee uur ’s middags. Dan een lunch van een half uur. Beetje bijpraten, beetje bijkomen. En dan weer non-stop doorwerken tot een uur of zeven als het alweer donker aan het worden is.
Terug naar het hotel. Biertje drinken op de kamer dat voelt als een kratje. Eten. Uitgeput naar bed. Wekker op half zes.
En dan zeker nog een weblog schrijven. Ben jij gek!?
Behalve vandaag dan. Mijn oogontsteking die al weken sluimerend aanwezig is, dan weer in het ene oog, en dan weer in het andere, stak vandaag in alle hevigheid de kop op. Het was gewoon niet meer te verdragen. Daarom bracht local fixer Harendra Pal me tegen het middaguur naar een dokter. Een volle wachtkamer maar ik mocht voor. Omdat ik nu eenmaal buitenlander ben. Heerlijk, deze keer. De dokter keek heel even in mijn ogen en schreef me toen oogdruppels voor. Die ik ieder uur moest innemen. Maar toen we weer buiten stonden raadde Harendra Pal me aan om ze om de drie uur in te nemen omdat deze dokter erom bekend staat te overdrijven.
Lekker is dat.
Maar het is wel een vakman want ik heb de druppels nu drie keer ingenomen, en mijn ogen voelen al een stuk beter.
Je hebt hier trouwens wel meer vakmannen. Zo’n twee weken terug was ik bij een lokale kapper. Die een uur bezig was met hele, hele kleine, minuscule stukjes haar van mijn hoofd te knippen. Om me een David Beckham kapsel te geven, zoals de kapper zei. Toen hij klaar was zag je dat hij het netjes gekamd en geföhnd had, maar voor de rest leek er weinig aan mijn haar veranderd. Maar nu bijna week weken later ziet het er nog steeds gekamd en geföhnd uit terwijl ik er helemaal niets meer aan gedaan heb.
Het is super zwaar, dat filmen. Maar ik maak wel veel bijzondere dingen mee, hier in India. Toch wel jammer dat ik zo weinig tijd en energie heb om erover te schrijven.
* BARDSONGS – Magie
Toegevoegd op maart 17th, 2009 door admin. Opgeslagen onder Bardsongs, Bedrijfsfilms in ontwikkeling, Scenario.
Twee dagen voor opnames.
We hebben geen hoofdpersoon meer. Gisteren liet Milanmera, de door ons als hoofdpersoon gecaste suikerbakker, ons via een contactpersoon weten dat zijn moeder ernstig ziek was. Even later hoorden we dat hij op de trein naar Calcutta zat waar zijn familie vandaan komt. Wat hier allemaal van waar is en wat niet – gedeeltelijk zal het wel kloppen want de suikerbakker gooit hiermee toch minstens een half jaar salaris weg – we zitten zonder hoofdpersoon.
Twee dagen voor opnames.
En toch maak ik me geen moment zorgen. Gek is dat.
Er zijn verschillende redenen voor die zorgeloosheid, die absoluut gen onverschilligheid genoemd mag worden.
Ten eerste is daar de rust die ook producent/regisseur Sander uitstraalt. Hij is vaak moeilijk te doorgronden, laat slechts gedoceerd zien wat er in hem omgaat, maar ik heb het idee dat ook bij hem het volle vertrouwen aanwezig is dat alles wel goed zal komen.
Ten tweede is het thema van de volksvertelling die wij hier gaan verfilmen dat het geen zin heeft te leven bij de waan van de dag. Dat de betekenis van gebeurtenissen vaak pas achteraf daadwerkelijk geduid en begrepen kan worden. Ik ben zo druk bezig geweest met het bijschaven van het scenario zodat deze wijsheid optimaal naar voren zal komen dat de wijsheid waarschijnlijk ongemerkt onderdeel is gaan uitmaken van mijn systeem. Zoiets moet er gebeurd zijn.
En ten derde is magie hier in India iets wat veel meer hoort bij het dagelijkse leven dan dat wij dat gewend zijn. Niemand kijkt daar eigenlijk meer van op.
Een voorbeeld. Gisteravond waren Sander en ik op bezoek bij Kuldeep Kothari. Kort gezegd is Kuldeep Kothari de opvolger van zijn hier beroemde vader Kamal Kothari. Hij zet zich in voor het behoud van de Rajasthaanse volksmuziek, en daarmee is hij een soort van impresario en concertorganisator geworden van de vele, vele folklore muziek groepen en muziek families die Rajasthan rijk is.
Sander liet hem weten dat we eigenlijk wel graag een vrouwenstem aan onze ‘muziek-track’ zouden toevoegen. Kuldeep vertelde ons dat er in de stad Barmer, zo’n 800 kilmeter hier vandaan, een zangeres woont, Rupnar, die samen met haar twee zussen regelmatig optreedt. Zij is nu een van de bekendste zangeressen van Rajasthan. Toen wij vroegen of wij niet een stukje van deze dame konden horen keek Kuldeep bedenkelijk want dan zou hij zijn archief in moeten duiken en dat zou wel eens lang kunnen gaan duren.
Toen keek hij over zin rechterschouder door het raam naar buiten.
“Daar komen ze trouwens net aan”, zei hij.
En inderdaad, Rupnar en haar zussen waren op weg naar een concert in Jaipur en hadden besloten een tussenstop te maken om Kuldeep met een bezoek te vereren.
Twee minuten later hadden wij buiten op de binnenplaats ons privé concert. Het viel een beetje tegen, dat moet gezegd. Hun stemmen waren te rauw en te dominant hartverscheurend om als filmmuziek gebruikt te kunnen worden.
Maar magisch was het allemaal wel.
Diezelfde avond brachten we een bezoek aan een oude toneelregisseur in de hoop dat hij misschien een kandidaat-hoofdpersoon zou kennen. Hij liet ons een folder zien waarop een aantal acteurs te zien was. Ze leken niet echt geschikt voor de rol van Ravi. Slechts een van de acteurs trok enigszins mijn aandacht, zonder dat ik daar iets over zei. Even later liet de oude regisseur weten, zonder overleg, juist die acteur voor de casting van de volgende dag – vandaag dus – te hebben uitgenodigd.
Een casting die overigens over 2 minuten begint.
Zodat ik dit laatste magische moment helaas een beetje moet afraffelen.
* BARDSONGS – Dress code
Toegevoegd op maart 15th, 2009 door admin. Opgeslagen onder Bardsongs, Bedrijfsfilms in ontwikkeling, Scenario.
Je doet soms gekke dingen, tijdens de productie van deze korte speelfilm in India.
De afgelopen dagen ging het leven hier op de hotel campus wat wij al langzamerhand kunnen noemen ‘zijn gewone gangetje’. Sander perfectioneerde zijn draaiboek en kwam tot 135 shots. Karin en de Indiase Assistent Director, Mukul geheten, werkten met name aan de productie breakdown en aan de planning. Ondertussen werden ook nog de laatste benodigde locaties gezocht en hield de lokale productie zich voornamelijk bezig met het regelen van opnamepermissies voor de reeds vaststaande locaties. De in Delhi gevonden Indiase productieleider Kawal werd min of meer voor straf op het vliegtuig naar Mumbai gezet omdat hij nog bijna helemaal niets geregeld had, zelfs geen filmrollen had besteld zodat er niets anders op zat dan die persoonlijk in Bollywood af te halen. Hij is vanochtend teruggekomen na een reis van 29 uur met de trein, vliegen was te risicovol vanwege de X-ray controles, met 25 filmrollen.
Kortom, allemaal niets bijzonders.
Gisteren hadden we een eerste voltallige Nederlands/Indiase productiemeeting. Hoewel we al over drie dagen, namelijk op woensdag 18 maart, de eerste opnamedag hebben, blijken er nog heel wat gaten en obstakels in de productieplanning te zitten.
Een van die obstakels is de steeds maar stijgende kleding begroting die door onze dressing-dame, Urwashi, gehanteerd wordt. Zij heeft de afgelopen twee dagen 65 van alle gecaste extras en acteurs op het hotelterrein uitgenodigd en hen de maat genomen en hen vooral gevraagd wat ze zelf aan ‘authentieke’ kleding in hun kast hebben hangen. De meeste mannen bleken wel iets passends te hebben en de meeste hindu vrouwen ook. Maar volgens Urwashi had geen van de door haar gesproeken moslim vrouwen ook maar iets van een kledingstuk wat geschikt voor de film zou kunnen zijn. Een film immers die uitgezonden gaat worden door de Nederlandse Hindoestaanse omroep OHM en daarom absoluut een Hindoestaanse look zal moeten hebben.
Volgens Urwashi betekende dat dat zij voor alle door ons gecaste moslim vrouwen speciaal een kledingstuk zou moeten ontwerpen en maken. Hoewel stof hier niet duur is zou dat al met al toch zwaar op de begroting gaan drukken. Daarom werd ik gevraagd, omdat ik de castingoverzichten onder me heb, of ik niet nog eens door alle vrouwen heen kon gaan om waar mogelijk moslimvrouwen te vervangen door hindu-vrouwen.
Met iets van tegenzin, had ik eindelijk alle overzichten klaar, kreeg je dit weer, ging ik aan de slag.
Moslim-moeders verdwenen in de map ‘afgekeurd’ en werden vervangen door de zich in de map ‘reserve’ bevindende hindu-moeders van ongeveer dezelfde leeftijd. En een heel lief moslim meisje dat ik had uitgezocht als het verdrietige zusje van een in de oorlog gesneuvelde jonge soldaat verving ik door een minstens net zo lieftallig hindu-meisje. Mooie ontluikende moslim meisjes werden al even mooie ontluikende hindu-meisjes. Ik had soms het gevoel nog niet begonnen acteercarrières op mijn hete hotelkamer in de prille kiem te smoren.
Na verloop van tijd begon ik er lol in te krijgen. Ik probeerde nu werkelijk voor iedere moslim-dame een geschikte vervangster te vinden. Vol overgave wierp ik mij op mijn plastic mappen met foto’s en namen. Zonder aanzien des persoons en gaandeweg ook zonder medelijden. De tijd vloog voorbij. Uiteindelijk bleef alleen de hoofdpersoon, Jivika, over als eenzame moslima temidden van vele, vele hindu-vrouwen.
Je doet soms gekke dingen.
* Bardsongs – Holi-feest in productie-hotel
Toegevoegd op maart 12th, 2009 door admin. Opgeslagen onder Bardsongs, Bedrijfsfilms in ontwikkeling, Scenario.
* Bardsongs – Rajputs en Paria’s
Toegevoegd op maart 11th, 2009 door admin. Opgeslagen onder Bardsongs, Scenario.
Rajput ober
Vandaag is het “holy”, het Hindoestaanse nieuwjaarsfeest. Overal klinkt tromgeroffel. En overal zijn massa’s veelal aangeschoten Hindoestanen met in felle kleuren beschilderde gezichten op de been.
Schijnt het.
Want we worden echte kolonialen en als het even niet nodig is, als er even geen locaties of acteurs gezocht hoeven te worden, gaan we ons hotelterrein nauwelijks af.
Karin is tot nog toe de enige echte getuige van het feest. Zij ging een kruispunt verder een pakje sigaretten halen en kwam terug met een roodbeschilderd gezicht.
Stond haar niet slecht.
Nog even over het hotel. Alle obers hebben in beide oren een opvallende zilveren of gouden oorknop. Dat is het teken dat ze tot de een na hoogste kaste behoren, die van de Rajputs. In vroegere tijden verbleven de Rajputs aan het hof en in de paleizen van koningen en maharadja’s. Zij waren bedreven in de vechtkunst en stonden als krijgers garant voor de veiligheid van de adel, de hoogste kaste.
De tijden zijn veranderd.
De meeste koningen en maharadja’s, die alleen nog maar morele en geen feitelijke macht meer hebben, kunnen het onderhoud van hun paleizen niet meer betalen. Zij verpachten daarom een deel ervan als verblijfplaats voor buitenlandse toeristen, zoals het hotel ‘Polo Heritage’ waar wij nu verblijven. De Rajputs zorgen niet langer meer voor de veiligheid van de oude machthebbers, maar voor het gerief van de nieuwe machthebbers, de in hun ogen steenrijke toeristen. Sommige van onze obers zijn nog steeds door hun vaders getraind in de rajput-vechtkunst, zo vertelden zij mij.
Ook onze filmploeg beantwoordt – of we dat nu willen of niet – in zekere zin aan de regels van een kastensysteem. De producent-regisseur is de brahmaan. Daaronder vind je de cameraman, inline producer en de geluidsman. Hieronder bevindt zich de kaste van de Nederlandse assistenten. Daarna krijg je de Indiase filmcrew-leden met een specifieke eigen verantwoordelijkheid, zoals productieleider Kawal, de mensen voor het licht, de kleding en de set dressing. En daaronder hun – dankzij Karin nog steeds redelijk telbare – assistenten.
Ik geloof niet dat er in onze filmploeg ook sprake is van Dalits, kastelozen. Of het zouden de grote hoeveelheden figuranten moeten zijn die uiteindelijk zelfs niet op de aftiteling vermeld zullen worden.
Misschien ben ik zelf hier in zekere zin wel een kasteloze. Door mijn dubbele functie, zowel scenarioschrijver als steun en toeverlaat van Sander, en door mijn relatieve onervarenheid op speelfilmsets, heb ik soms het idee dat ik tussen de verschillende functies doorstroom. Ik ben al de hele periode iedere dag druk, maar definieer veelal – zeker zolang er nog niet gedraaid wordt – zelf mijn taak. Besluit zelf om locatie- en castingrapporten te gaan schrijven, omdat me dat handig lijkt. Stort me dan weer vol overgave op de tientallen mappen met honderden formulieren van gecasten (met een c) om daar systeem in aan te brengen. Ik heb daarnaast ook een bepaalde sociale rol, zo voel ik het, en fungeer soms als uitlaatklep voor Karin. En dan is er ook nog de website, www.bardsongs.com, die binnenkort de lucht ingaat en waarvoor mijn expertise af en toe gevraagd wordt.
Best veel, voor een paria.
Ben blij dat het vandaag een feestdag is.
Pelicula Bedrijfsfilms
Rubrieken
Laatste Berichten
- Discussie met Peter Vonk
- Duurzaam en green filmmaking
- video seo filmpublicatie met extras
- Veiligheid op de werkvloer – Industriële Bedrijfsfilm
- VIDEO SEO Experiment – de eerste resultaten
Laatste reacties
- Furore on VIDEO SEO Experiment – de eerste resultaten
- Vamos schoenen on Bardsongs – Rajputs en Paria’s
- admin on Discussie met Peter Vonk
- Peter on Discussie met Peter Vonk
- admin on Discussie met Peter Vonk
